تو را بین سطرهای زندگی ام نگه داری کردم

این روزها خیالت را سپردم به سطرهای خیس عاشقی ام

یادم نبود تو حتی به شعرهای بارانی ام سر نمیزنی !

یادم نبود تو چیزاهایی را که دوست دارم  دوست نداری

وچیزاهایی را می پرستی که من دوست ندارم ! لجبازی !

اما همین لجبازیت خاطرم را برای دقایقی نوازش می کند

یادم نبود  که با یادت نباشم  ........یادم نبود که لااقل این

    روزها را بی خیال تو شوم !

ومن همچنان به پاهای خیالت آویزانم

اي كاش  مي توانستم سرم را روي شانه هايت بگذارم!

اي كاش دستهاي نوازشگرت براي هميشه مال من بود!

اي كاش مي توانستم خودم را به آغوشت بسپارم!

اي كاش بوسه هاي آرامبخش تو نمي شد آرزوي محالم!

اي كاش حجم روزهايم با هم كناري خيالت پر نميشد !

اي كاش كنارم بودي  سنگ صبور من ! كاش بودي!

زندگي ام پر از دعاهاي اجابت نشده است زيبا

روز عشق  از راه رسيد

ومن عشقي در بساط ندارم

و حتي قلبي كه بتوانم هديه اش بدهم !

قلب من شكسته است .چيني قلبم را هيچ بند زني

نتوانست بند بزند تا  پر از عشق وبوسه اش كنم

           و به تو بدهمش ! به تو عشقم !

مثل هميشه نامه اي براي نخواندن

امروز هم مثل همه ي روزها گذشت.........مثل همه ي روزها

در انتظار وبيقراري .هميشه صبحها با اميدي تازه شروع مي كنم

وشبها باز براي اميدي تازه پلك مي بندم .

     گاهي كه روزمرگي ام را مرور مي كنم مي بينم چقدر دورم از خودم

   وچقدر به تو نزديك ! اصلا تمام احوالاتم حوالي ياد تو مي چرخد !

ونمي دونم چرا نمي تونم مثل خيليها حتي مثل خود تو به دوست داشتني هام

فكر نكنم .نميدونم چرا نمي تونم از احساسم بگذرم. تلاشم بي فايده است ........

تكيه كرده ام به ابر

          به باران       به باد

امروز باران يكريز مي باره .هواي باراني امروز عجيب

منو بهم ريخت

من عاشق هواي خيس وباران زده ام 

عاشق ترنم خدا !  عاشق اشكهاي آسمان

عاشق خيالي گرم كه با باران منو همراهي مي كنه

عاشق اشكهاي خودم كه با ياد قشنگت مي بارند

وگرم نوازشم مي كنند انگار اين تويي كه گونه هامو نوازش مي كني

    لذت بخش است تمام اين باريدنها ! مست شدم وآرام

از تو چه پنهان !

   ديوانه ام    اين را ديگر خيلي ها مي دانند

ديوانه ام !

ديوانه اي كه دلخوش واژه هاست

ديوانه اي كه دلخوش سكوت است

ديوانه اي كه دلخوش روزهاي آينده است

از خدا پنهان نيست !

از تو چه پنهان ! من ديوانه ام !

دلم مي خواهد وقتي دلم تنگ شد

   وقتي شكست

وقتي چشمهايم باريد

   وقتي هوايم كم شد

وقتي صدايم لرزيد

وقتي دستهايم سرد شد

وقتي تب كردم

وقتي هذيان گفتم

وقتي ديوانه شدم

تو اينجا باشي

كنار من  در يك قدمي

به اندازه ي يك نفس ، يكدم

آخر فقط تويي كه ديوانگي ام را مي فهمي

به او كه آفريدگار آرزوهاي من است

به او كه قشنگي خيال من است

به او كه سردار قلب خسته ي من است

به او كه مرا به ارتفاع مهرباني رساند

به او كه تمام زندگيم را شكار كرد

به او كه روح گرسنه ام را با سطور عاشقي جان بخشيد

به او مي گويم عاجزانه !  به او مي گويم  عاشقانه !

  مي ستايمش ! مي پرستمش !  دوستش دارم

اين روزها .........

اين روزها .......... لعنت !

لعنت به اين روزهاي بي عبور و بي روزنه

لعنت به اين دقيقه هاي پر تشويش كه انگار قسم خورده اند

از روي نگراني هايم ساده نگذرند

اين روزها انگار اتفاقي قرار است رخ دهد

وهمين دلشوره ام را مضاعف كرده است

 خدا خودش بخير كند ! 

پدرعزيزم اگر نباشي مي خوام دنيا هم نباشه پس بمان

تا اين دلشوره هاي لعنتي دست از سرم بردارد

هميشه فكر مي كنم اينها كه مي نويسم شايد آخرين

كلمات عاشقانه ي من باشد ! براي همين

   مي خواهم اي كاش هايم را سر وسامان دهم

اما نمي شود . ای كاشهاي من ممتد و كشدارند مثل امروز

چقدر بايد در پي روزها تو را مرور كنم باور هميشه زنده ي من ؟

چطور بايد حرفهايم را به سكوت بسپارم ، وقتي كه پر از كلمات بي تابم؟

چند شب بي ماه را بايد سر كنم تا باور كني تمام اين شبها، دلخوش خيال مهتابم؟

نمي دانم چرا سهم آسمان من ،باران است ؟ دلم مي خواهد من هم در تو زنده باشم

همانطور كه تو در من جان داري . چقدر يادت ،ياد گرمت به من اميد مي بخشد!

و مرا از شر دلواپسيها نجات مي دهد .  باور كن  زيباي من !

   باور كن من ديوانه نيستم ! وتنها عشق است كه من را به انديشه ي تو واميدارد

دوباره هوایم هوای باران است    هوای بوی تو وعشق پنهان است

سلام فرشته ی مهربانم!

امروز پنج شنبه است ومن آمده ام به گلايه اما نه برسر مزارت

به من بگو مهربانم!چرا دلت براي دلم تنگ نمي شود ؟

مي دانم خسته اي ! خستگي از نبودنهايت پيداست

امروز باز ترسيدم و باز براي گريز از واهمه هاي بيماري پدر

به آغوش گرم و دوست داشتنی تو پناه آوردم

باز هم قلب پير مهربانش نمی  خواهد بي تو بتپد

دلم مي خواهد عميق و با صداي بلند گريه كنم .نگرانم

دعا كن .دعا كن لنگر تسكينم !تا دل  وامانده ام آرام بگيرد

بگذار عشق پدر برايم باقي بماند . دعا كن تكيه گاهم بماند

تمام هوايم هواي توست

تمام خيالم خيال تو

تو شعر مني !  ومن

شاعر چشمهاي بي همتاي تو

تو ترانه ي مني ! ومن ترانه سراي مهرباني تو

تو شور مني ! ومن شوريده ي  شعر تو

بگذار بماند براي بعد ! حوصله ام باز باراني شد !

ما كه اين همه براي عشق

آه وناله ي دروغ مي كنيم

  راستي چرا ؟

در رثاي بيشمار عاشقان

كه بي دريغ خون خويش را نثار عشق مي كنند

از نثار يك دريغ هم

  دريغ مي كنيم ؟

تقديم به روح همرزم برادرشهيدم كه امروز فهميدم 

بهشت رو بوسيد وبه آغوش خدا پناه برد ( از قیصر امین پور)

واي خداي من!

هنوز باورم نمي شود ! احساس من

احساس سر سخت من با واژه هاي لطيفش  ، جان گرفت

هنوز نمي توانم باور كنم كه اتفاق ساده ي عاشقي

    شب هاي  مرا از خواب بيدار كرد!

هنوز نمی توانم باور کنم ! روزهایم اسیر خاطراتی

     است كه فقط خيالند وبس

     هنوز نمي  توانم باور كنم ! آرزوهايم تمام شده اند

  وكاري از دست چشمهاي خيسم بر نمي آيد !

و هنوز نمي توانم باور كنم كه نيستش ،ندارمش

واينها فقط خوابهاي آشفته ايست كه مرا نجات مي دهد

تو آسان مي گويي

     ومن پر از حرفهاي نگفته مي مانم !

تو آرام  ميروي

     ومن بيقرار جا مي مانم

تو از من نگاه مي گيري

        ومن عاجزانه به تو نگاه مي بخشم

تو تمام ناز مي شوي

        و من تمام خواهش ونياز

تو به خاطره مي سپاري ام

          ومن به خدا ي خاطره مي سپارمت

تو خداحافظ مي گويي

       ومن سلام پاسخ ميدهم 

مي بيني واژه ها هم فهميده اند چقدر فاصله مان زياد شده !

مرا ببخش !

ناگزيرم از نوشتن اين همه واژه ي بيقرار

ناگزيرم از سرودن اين همه شعر نا تمام

مرا ببخش !

ناگزيرم از اين همه بهانه هاي سياه وسفيد!

ناگزيرم از اين همه بارانهاي بي وقفه

ناگزيرم از اين حرارتهاي بي محابا

  دست خودم نيست محبوبم ناگزيرم از هرچه ناگزير

    که شوق تو را داشتند 

     و شعری که با تلخی تو  خاکستر شد

وحالا می سپارمت به  تمام بغض هایم

  می سپارمت به عاشقانه هایم

       بی خیال من !

چه کسی باور کرد که دل سرد مرا
آتش عشق تو خاکستر کرد
با که گویم غم هجران تو را
هوس زلف پریشان تورا
عمر من در شرف پاییز ا ست
چه کسی باور کرد
اشک جاری شده از دیده من
چشمه اش آن نفس گرم توبود
طپش تند دلم
حاصل لمس تن نرم تو بود
چه کسی باور کرد
که من از عشق تو سرشار شدم
مانده بودم همه خواب
تا که با لمس تن گرم تو بیدار شدم
تو همه بود منی
تو در این کوره ره خلوت عمر
همه مقصود منی
چه کسی باورکرد
که تو معبود منی

                   خسرو نكونام

وقتي كه شب آرام آرام قدم به چشم هايم  مي گذارد

تو هم همراه شب به خواب چشمهايم مي آيي

    گاهي دلم نمي خواهد خوابت را ببينم

   آخر خوابي كه تعبير نداشته باشد قشنگ نيست

و گاهي آنقدر تشنه ي ديدنت مي شوم 

   كه شبم زودتر از راه  مي رسد  تا بيشتر تو را ببينم

براي همين عاشق شبم و  خواب وبيداري هايم

نازنينم ! دلم مي خواهد  پايت را آرام به خوابم بگذاري !

ديروز بعد از مدتها رفتم به پاركي كه هميشه،بيشترين روزامو

توش گذروندم .هواسرد بود وتقريبا تاريك .كلي توش راه رفتم و

با خودم ودلم خلوت كردم .پسر فال فروشي كه مثل خودم  انگار عاشق

اون درختاي خواب الود مرده بود به سمتم اومد و من مثل هميشه

هم براي دل خودم وهم به خاطر دل كوچيكش يه فال حافظ برداشتم

البته بدون پرنده هاي فالگيرش و حضرت حافظ  هم پاي تنهايي من اومد

           گوييا خواهد گشود از دولتم كاري كه دوش

           من همي كردم دعا وصبح صادق مي دميد

  سردي هوا با اين غزل زيبا كمي گرم شد و هنوز باورم نميشه

              نفس حضرتش اينقدر مسيحايي باشه         

تو كه نيستي غم غربت با منه

هميشه يه دنيا حسرت با منه

دنيا چقدر زود رنگ عوض مي كنه ! چقدر زود !

و من چقدر دير مي تونم  رنگهايي كه باران  شسته

را فراموش كنم !  عجيب است 

تمام چيزهايي كه دوست داري  مال تو نيستند

و چيزهايي را كه دوست نداري  مثل بختك به لحظه هايت مي چسبند

قلمم هواي تو را دارد  و

   دلش مي خواهد هي از تو بنويسد

ومن مانده ام در بن بست خاطراتي كه نمي خواهم

  ثبتشان كنم  .خيالاتي موهوم  كه فقط آزارم ميدهند

به افكارم با سماجت چسبيده اي و تمام

   زندگي ام شده هاله اي از تو!

   سايه اي از تو !  تو  ! تو !  تويي كه نيستي !

حال مرا كسي نمي پرسد!

  براي آدمها مهم نيستم !

اما خيلي دلم مي خواهد براي تو مهم وجاودان باشم

مي دانم توقعم زياد است از

  دلي كه ميل ندارد به حوالي غربت سر بزند

كه ديگر خسته شده از دل خستگي هايم

اما با همه ي اين حرفها گل آرزوي من

   همچنان چشم به نوازش باران دارد تا بشكفد

      شمارش معكوسم از همين حالا شروع مي شود!

گاهي فكر مي كنم

 شايد واژه هايم شايسته ي از تو گفتن نيستند

وگاهي هم حس مي كنم شايد حرارت عاشقانه هايم

          زیادی کافی اند

بي تو ،تمام روزهايم پر از شبهايي ست كه ماه ندارد

شبهايي كه بوي خواب هم نمي دهد . وبيداري اش

پر از توهم وهذيان است . شبهايي كه روزند و پر

از خيالهاي گنگ قشنگ ! شبهايي كه فقط يك ستاره

دارند وآن هم تويي ،تو تك ستاره ي قلب  من!

رفتم
...
به همانجا که صدای نفس های عشق
هنوز گهگاه گوش را می نوازد

دیشب بود انگار
آن شب سرد خاطره ها
و تو
که بودی و نبودی

تاب خوردم مثل همیشه
آرام و بی صدا
با طعم حسرت و اشک
و این بار تنها

صدایی نبود
و حتی سایه ای از تو
و دستی که از پشت
ناگاه چشمانم را بگیرد

هیچ نبود
هیچ
اما
اشک چه بی ریا می آمد

صدایت کردم
نشنیدی ؟
نه ؟
با تو هستم قدیمی

با تو نجواها داشتم
از عمق حسرت و سرما
که فقط
خیابان شنید و تاب و سنگهای زیر پاهایم

   حامد تقدسی

اونقدر هوا گرفته وابر آلوده كه ياد جنگلاي خيس شمال افتادم

از صبح زود كه بيدار شدم همش منتظرم هوا روشن شه اما

ديدم فايده نداره تازه فهميدم هوا امروز ابري تر از دل منه و

انگار ديگه تحمل نداره و مي خواد بغضش رو بتركونه ...

اي كاش باريدن شروع شه تا شهر تشنه هم از گريه هاي

آسمون سيراب شه و آسمون هم يك دل سير گريه كرده باشه

 كاش بباره تا منم شايد يك دل سير زير بارون قدم بزنم

وخيس خاطراتم  بارون رو بغل كنم و بارون هم منو    

      امروز قصد نوشتن نداشتم اما یادت بازم منوکشوند اینجا

يا عماد من لا عماد له

خداي خوبم سلام

دلم سخت سراغت را مي گيرد !

من تشنه ي عطشناكي ام كه آمده ام تا سيراب درياي رحمتت شوم

پروردگار نازنينم ! 

من عجيب دلتنگم! تنها دستهاي قادر توست كه

مي تواند غبار دلتنگي ام را بگيرد

من  غريب خسته ام ! وتنها عطوفت توست كه

مي تواند تمام نامهرباني هاي دنيا را از دلم پاك كند

خداي خوبم !اينهمه سال وماه وروز،  جز زنگار

گناه  چيزي در بساط ندارم . تنها دل غافلي  كه

كوتاه بيدار مي شود انباشته ي من از اينهمه بيكرانگي توست

محبوبم !دلواپسم   به من بگو كجاي آخرتت جا دارم ؟

با نداشته هايم مرا خواهي سنجيد يا داشته هاي اندكم؟!

مرا به آغوش بكش  تا هرم نگاه تو ، تمام سرديهاي

تقديرم را گرم كند ..... خالق بي همتاي من ! دوستت دارم

زيباترين باور من !

اين كوچه ها  هنوز بوي عبور مي دهند

تمام  شهر از عطر قدم هايت لبريز است

مي خواستم بگويم تنها خطي از توست كه

مي تواند عطش واژه هايم را بخواباند

تنها خبري از توست  كه  مي تواند قاصدك

       دلم را آسوده كند

بيتابم و درمان بيتابي  ام تنفس توست

بيقرارم ودرمان بيقراري ام  دستهاي توست

هنوز هم پنجره ي بيداري ام رو به

      آسمان آمدنت باز است

سیر از گرسنگی ام 

وهی به تو می اندیشم

هنوز رد پاهایت را به سینه قاب کرده ام

شب ها دلتنگی هایم را خواب می بینم

امروز حوصله ام ابری است

خدا کند که ببارم

                گزیده ای از اشعار بهمن قره داغی

سلام مامان قشنگم!

اين بار كه اومدم پا بوست مجال خدا حافظي پيدا نكردم

خودت كه مي دوني حال وروزم چي بود . فقط دلخورم

از خودم كه نتونستم سنگ مزارتو مثل هميشه در آغوش بكشم

و ببوسم ونتونستم باهات خداحافظي كنم وتو هم نتونستي با

دعاي خيرت بدرقه م كني ..........احساسم بهم ميگفت باهام قهري

اما ديشب كه قدم بهشتيت رو گذاشتي تو خوابم  كمي آروم شدم

دلم برات تنگ شده . خوب مي دوني كه هر وقت ميام توي اون

خونه ي سرد جز جاي خالي تو، هيچ چيزي نمي بينم .ديگه هيچ

كس مثل خودت با ذوق واشتياق به استقبالم نمياد . هيچ كس عطر تو

رو نداره .....عطر دستهاي نوازشگرت واون بوسه هاي گرم  بي همتا رو

الان كه اومدم سراغت .حالم بدتر از هميشه است . نازنينم به دعاي تو محتاجم

تنها چيزي كه از تو برايم مانده

يك دنيا دلتنگي است  و يك بغل

    واژه هاي بيقراري

ويك عمر چشمهاي خيس

ومن نمي خواهم باور كنم  كه هيچگاه

بر نمي گردي  چون چشمهايت

وقت دل كندن چيز ديگري باريد

و دستهايت  به نشان  جدايي  دستهايم

را لمس نكرد و پاهايت  استوار گام برنداشت

پس بايد چشم براهت بمانم زيبا

طبق معمول از كاراي روزانه فارغ شدم . از گرگ وميش

هوا كه بيدارم تلاش مي كنم تا ساعات روزم به ميل خودم بچرخه

تا روز خوبي براي خودم و دخترم بسازم .حالا با خستگي هر چه

تمام تر اومدم سراغ ديوان حافظ. سردي هوا رو با چاي داغي كه

براي خودم ريختم مهار مي كنم . وقتي خيلي ديونه ميشم ميام سراغ

حضرت حافظ تفالي بزنم به غزليات نابش .البته من وقت آرامش

روحم رو با خوندن اشعارش تازه مي كنم اما وقت دلتنگي حافظ و

اسرارغيبش مونس من ميشه .نميدونم چه حكمتي داره لسان الغيب كه

هميشه براي همه ي نيتهام ابياتي به اين مضمون مياد

      حافظ اسرار الهي كس نمي داند خموش

      از كه مي پرسي كه دور روزگاران را چه شد

ومن پر تشويش تر ديوان رو مي بندم و به روزهاي باقي فكر مي كنم

تا شايد راه عبوري پيدا كنم براي دور روزگار .............

قصد نداشتم روز نوشت كنم .فقط اين فضا رو براي دلتنگيام ساختم

اما ديدم حضرت حافظ كه هميشه مونس منه خالي از لطف نيست خوندنش

مي خواهم  از تو بنويسم

بي پرده      بي واهمه  

از تو  كه نيستي 

از تو كه سخت آمدي

و ساده  و آسان گذشتي 

از تو خوب من ! مي خواهم اينبار من

با كلمات  ديوانه ات كنم  .با سطور عاشقي

با واژه هاي ساكت ، اما پر التهاب

خوب ميداني چه مي گويم  ........تنها تو معني كلامم را

خواهي فهميد  اگر به چشمهايت اجازه ي عبور بدهي

  مي دانم دلخور ميشوي  ! اما مهم نيست

مي دانم  به ديوانگي ام مي خندي ! باز هم مهم نيست

مهم تويي كه نيستي  ومنم كه نبودم بهتر از بودن است

زيباي  خفته ي من ! كجاي روزهاي  من به كام تو نبود ؟

كجاي خيال من از پس روياي شيرين تو بر نيامد ؟

كجاي كلام من ردي از عشق نداشت؟!

   كجاي  ترانه هاي من  دلت را  فرو نريخت؟

بگو !به حرمت تمام عاشقانه ها بگو

 دوست دارم بشنوم  .دوست دارم  ساده اما صادق

بگويي  قاصدك دلم  چقدر كم قيمت بود ؟ همين !

          اين تو قع زيادي نيست

نوشتن هم بهانه اي است كه با تو باشم

هنوز هم حصار فاصله ، روزنه ي اميدواري ام را بسته

وتو هي مي گويي حوصله كن

  ومن پا به پاي شعر تو ،صبوري مي كنم

اما چه سود ؟! چند سال از اين  شبهاي پر از بغض

بايد بگذرد تا بردباري من ثمر دهد؟

هنوز هم تمام راههاي ذهنم و احساسم به تو ختم  مي شود

و تو هي مي گويي حوصله كن !

اما زيباي من ! حوصله ام ته كشيده ،تمام شده 

كجاست گشاينده اي كه  مي گويد صبر كليد گشايش است ؟

گريه هايم شرور شده اند 

از پسشان بر نمي آيم . نمي توانم مهارشان كنم  .

مي گذارم تا خودشان خسته شوند .سماجت اشكهايم

از باران بيشتر است . مقابل آينه مي ايستم تا خودم

را ببينم اما رخسار خيس وملتهبم را نمي شناسم  .از آينه

رو بر مي گردانم .ميروم سراغ نوشته هايي كه بوي تو

را دارد تا بهانه ي چشمهايم را كامل كنم .........آن خطوط

عاشقي ، آن سايه هاي خيال، آن روزنه هاي اميد ،آن

عبورهاي پر تشويش ،آن روياهاي آرامبخش .........

هرچه می بينم قرار است وبيقراري .

       دلتنگي است و ارامش

بغض است وتبسم ، تلخ است وشيرين 

حتي يادت پر از تناقض است .يادت را رها مي كنم

وبه  اشكهايم مي چسبم .آخر هم گرمند و هم آرامبخش

وآغوش يادت را مي سپارم به تقدير

می شناسی ام! 

اين منم  همان آفتاب گرداني كه با چرخش تو به

هر سو چرخيد  وبا غروبت سربزير شد

حالا خورشيدم!  طلوع كن تا باز هم سر به هواي تو شوم

دوباره باز هوای تو را دارم
دوباره تشنه ي صدای تو شدم...

چه بی صبرم من امشب

یادت هست ، آن شبهای بی قراری را ؟
آن لحظات دور از دنیا بودن
آن اشکها ، آن رقصها را ....!؟
هیچ یادت هست؟

تو تنها کسی بودی که میشنیدی بی آنکه بگویم....
تو خود آواز من بودی
توخود فریاد من بودی
چه ها بودی برای من....چه ها بودی ......

تکرار نکن که میدانم .....
میدانم که خود کرده را تدبیری نیست
و میدانم که من خود کشتم یگانه دوستی را که همراه بود و عاشق
و امروز گرفتارم
گرفتار سکوت در کنار این همه نا گفته
گرفتار بغض فریاد....

حال تو آن بالایی و من در زیر هوای بی تو بودن گرفتارم
نگاهم نکن
نگاهت سنگین است .....من توان نگاه تو را ندارم

دلم برات تنگ شده نازنینم
کاش بودی
کاش بودیم و دوباره صدا بود و مستی و سما
کاش .........

در عزای نبودنت چه گونه میتوان تولد دوباره را خندید

چه دلتنگم ،چه بی صبرم من امشب

      علي اكبر ثابتيان

نازنینم

مي دانم فاصله ي ما زياد شده

اما نمي دانم تو دور شده اي يا من  ؟

تو سفر كرده اي يا من جا مانده ام ؟

اما نه ! اين من بودم كه اشكهايم را بدرقه ي راهت كردم

كاش مي دانستي صداي  دور شدن قدمهايت  چقدر

دلم را شكست ! كاش مي دانستي كه تمام خاطرات

بودنت را به جاي قدم هايت مي بوسم تا به تو نزديك تر شوم

كاش مي دانستي كه من در پشت  اين همه فاصله

هم آغوش درد شدم  كاش!  كاش  من ميرفتم و تو مي ماندي

امروز زدم بيرون از چهار ديواري خونه.خواستم خودمو

بسپرم به .....................زير بارون نم نم وتوي سرماي هوا كلي

پياده روي كردم  وتمام قطره هاي بارون با قطره هاي اشكم

يكي شد .يكي گرم ويكي سرد . هاج وواج مثل ديونه ها ، خيس

اشك وبارون قدم مي زدم .مي خواستم برم با يكي حرف بزنم

كسي كه هميشه اينجور وقتا ميرم سراغش .مي خواستم تمام رنجش و دلتنگيامو

براش بگم اما نتونستم چون تا چشمم بهش افتاد يادثانيه هاي خوشي افتادم

كه هيچوقت فراموششون نمي كنم .براي همين فقط زل زدم بهش واشك ريختم همين

وبعد مثل ديونه ها دوباره  اينهمه راه رفته رو برگشتم اما سبك نشدم

ديشب چشمانم شب باراني را پشت سر گذاشتند

چند روز است كه با خواب بيگانه شده ام . حتي

به هواي خواب ديدن پلكهايم را نمي بندم . ميلي

به خواب خوشبختي ندارم . چتر ارامشم بسته شده و

سايه باني براي اين همه باران ندارم .مي گذارم خيس آب

شوم .........گريه ي آهسته ام مي شود هق هقي از جنس

دلتنگي .دخترم  مبهوت  گريه ام را تماشا مي كند .محكم

بغلش مي كنم و گرم مي بوسمش تا دلم جان بگيرد و آهسته

خدا را صدا مي كنم .آه خداي خوبم  به دادم برس  .نمي توانم

با اينهمه دلتنگي كنار بيايم ..............آه خداي من !

تو خيالمم نبود دوباره عاشقي كنم

ممنونم اجازه دادي با تو زندگي كنم

نمي دونم چي بگم كه باورت شه جونمي

توي اين كابوس درد روياي  مهربونمي

زیبای من بنویس

من که دستهایم دیگر توانی برای نوشتن ندارد

تو بنویس .ساده و بی تکلف

تا بغضم را با واژه های تو آرام کنم

تا بهانه های بیقراری ام را با کلام موزون تو قرار بخشم

بنویس نازنین من

به جای من با کلمات عشقبازی کن

و آسوده کن خوابم را   خیالم را وتنفسم را

بنویس تا بخوانمت

    بنویس تا ببینمت

     بنویس تا جان بگیرم

اينجا براي از تو نوشتن  هوا كم است

زيباي من   گفتم نرو  بدون تو دوام نمي آورم

گفتم  مي ميرم ، مي شكنم

    گفتم دنيايم تيره وتار مي شود

         گفتم كوتاه مي شوم  ،  كمرنگ مي شوم

اما تو باش مثل هميشه  و تو به پاي خودخواهي ام گذاشتي

گفتم و تو مثل هميشه ،استوار بر سر كلامت ماندي

نه خداي من ! چرا مثل هميشه

زيبا!تو خيلي شعر سرودي كه شاعرش نماندي

وجاي احساست را با شعور عوض كردي

خوب يادم مي آيد روزهايي را كه با هم به نيروي عقل

مي خنديديم وبا ديوانگي  خودمان نفس مي كشيديم

چه شد؟! من كه پا بند تمام وعده هايم ماندم

من كه هنوز عاشق آن احساس  قشنگم

من كه هنوز به ضريح نگاه  تو دخيل بسته ام

من كه هنوز همان قاصدكم كه بيقرار وبيتاب  واژه هاي توست.............

خداي من ! هذيان هايم شروع شد ....تب كردم ...........

تمام روزهاي بي تو را با خوابهاي  پريشان مي گذرانم

بيمارم و تبدار نگاهي كه هرگز ميانمان جان نگرفت

بيمار دستهايي كه هيچگاه فرصت لمس پيدا نكرد

تبدار خوشبختي كه فقط خيال باقي ماند و خيال

زيباي من به خدايي مي سپارمت كه صدايم را نشنيد 

       اما يقين دارم تو را خواهد ديد

می خواهم متوسل شوم به دستهای بریده ی عباس علمدار

همان که هر وقت اسمش را می شنوم بیاد لب تشنگی

برادر عزیز خودم می افتم که یک هفته عطش و تشنگی اش با

آب فرات و ساقی علقمه سیراب شد . می خواهم متوسل شوم

به گیسوی پریشان زینب غم پرور. تا داغدیدگی دلم را به مصیبت

بزرگش گره بزنم . می خواهم متوسل شوم به شیر خوارگی علی اصغر

تا بزرگی گناهانم را با دستهای کوچک ومعصومش طهارت دهم . می خواهم

متوسل شوم به جوانی علی اکبر وقاسم حسن. تا روزهای پر گناه جوانی ام

با لطف نگاه جوانشان پاک شود . می خواهم تمامشان  را به سر بریده ی حسین

و این همه مصیبت قسم بدهم تا دل پر گناهم را صیقل دهند ودست معصیت کارم

را بگیرند باشد که امیدی به همسایگی بهشت پیدا کنم

احوالم بیزارم .دلم می خواهد بدون پلک زدنی

   تمام سادگی هایم را مرور کنم

راه بر عبور علاقه ام بسته اي

گله اي ندارم مثل هميشه .................

قرار نيست كه روزگار هميشه بر وفق مراد باشد

قرار نيست هميشه با ديوانگي  ؛خودم را ثابت كنم

مي توانم گاهي پرده ي ديوانگي را كنار بزنم

  و آدم شوم .........................................

  پريشاني خاطرم تمام نمي شود

مگر نسيم به دلم سركي بكشد و نوازشم كند

چه شب غريبي است

 عجيب دلواپسم ونگران

اما دلت نگران نيست و همين بيشتر نگرانم مي كند

حالم ،حال خسته ي افسرده اي است كه با تلخ ترين

ثانيه ها روزگار سپري مي كند.

تمام دلتنگي هاي آسمان با من است

حتي روزنه ي اميدم هم سرد وعبوس شده

ومن همان قاصدك بلاتكليف، دنيايم شده

دنياي كلمات وواژه ها ،دنياي دوري وفاصله

دنياي بي نهايت تنهايي و دربه دري

آه خداي خوبم مرا به مقصد برسان

يلداي بلند هم آمد   اما تو نيامدي

ومن هنوز همه ي شبهايم براي تو يلداست

كاش هذيانهاي شبانه ام  در اين شب  با شكوه تمام شود و

من با تو چله نشين خاطره ها شوم

كاش همراهي ام كني تا عاشقانه هاي حافظ با دستهاي

مهربان تو باز شود  و فال يلداي من با نيت روشن تو گرفته شود كاش......

خوب من ! دلم مي خواهد سيب سرخ اين شب بلند سرد را ببوسم و

با قاصدك بيقرار دلم برايت بفرستم

دلم مي خواهد به جاي كرسي و هياهوي شب نشيني ،

شب نشين آمدن تو شوم .......كاش كنارم بودي تا مقابلت

زانو بزنم و تمام شاهنامه ي اين چله نشيني ها را برايت مرور كنم

كاش كنارم بودي تا من هم مثل آدمهاي خوشبخت ، در آغوش

گرم تو به شب نشيني ماه و ستاره ميرفتم ،نه اينكه پشت پنجره ي

بيداري چشم بدوزم به كوچه ي بي انتهاي خالي از تو

بهترينم! يلدايت بلند و پر از ستاره و فال خوش خوشبختي

خسته و دلگیرم از غم ، درو وا کن ای ستاره

یه نفس نوازشم کن ،بذار از شب گل بباره

چیزی تا گریه نمونده، پر بغضه همه حرفام

منو با یه بوسه بشکن که سکوت همه دنیام

من سايه ي مبهم  خاموشي ام

   كه سالهاي مديدي است  در بغض باران

           زندگي مي كنم

اي آفتاب پاك  ! سلام

آمده ام تا مثل هميشه تمنايت كنم

بر من بتاب به مهرباني هميشه ، كه محتاج پرتوي توام

تو را صدا مي كنم ميان سايه هاي دلتنگي ام

تو را صدا مي كنم ميان بغض هاي يخ زده ام

تو را صدا مي كنم ميان تمام عطش وتشنگي ام

صدايت مي كنم اي آفتاب من ! بر من بتاب

بتاب كه حصار تنهايي ام تنگتر شده  و تشويشم عميق تر

اميد طلوع تو و با تو نشستن تلاش بي ثمري است

كه تقدير هر روز در گوشم زمزمه مي كند اما من مثل

هميشه و رهاتر از هميشه، تقدير را قانع مي كنم از سر نوشته شود

حالم باراني است ..............  آفتاب مهربانم!

بر من و روزهاي سردم بتاب تا اين  ابرهاي سرگردان

كنار بروند و من در بستر گرم بودنت ،آرام بگيرم

تقدیم به تو با احترام

خيالت خواب از چشمهايم ربوده است

و تنها شعرتوست كه تسكين تمام تنهايي من است

وحجم بيقراري ام را پر مي كند

كاش كنارم بودي تا ببيني چگونه اشتياق در صبوري من جوانه زده

و آفتاب واژه هايت  ،چتر دل باراني ام

كاش  ببيني كه چگونه  عطري براي فضاي دم كرده ي خاطراتم

ونوري به رنگ قشنگ خيال

كاش ميشد چشمهايت آرزويم نباشد

و دستهايت خيال محالم 

    مي خواهم حصار فاصله را بشكنم

فردا قراره سروري مولاي خوبيها رو جشن بگيريم

قراره كمي خودمون رو نزديك كنيم به مهرباني علي فاطمه

قراره كمي خودمون رو كمرنگ ببينيم و بقيه رو درست

قراره بيقراري كسي رو نبينيم ؛ كمي به غصه ي اطرافيامون برسيم

قراره  !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!   قرارنيست  به هواي مسرت

خودمون پا بذاريم رو دل بقيه ، قرار نيست  به بهانه شادماني دلمون

چشمي رو به گريه بندازيم ويا بغضي رو بتركونيم .قرارنيست

گرسنگي خيليا رو با سيري خودمون ناديده بگيريم

قراره كمي، فقط كمي شبيه علي مرد كوفه ي بي خاتمه باشيم

                عید مباررررررررررررررررررررررررررررک

مي خواهم بروم

   مثل قاصدكي بي مقصد

بروم به حاشيه ي سكوت

     به عمق تنهايي

مي خواهم بروم به جايي دور

 حوالي  غربت

خسته ام

   دلتنگي هايم وسيع شده اند

بغض هايم حجيم

اينجا ديگر جايي براي  دست وپا زدن قاصدك نيست

ياري ام كن تا وزشي نسیم گونه

مرا ببرد به آرامگاه  تا آرام بگيرم

آدمهای عجیب زیاد می بینم

این روزها ...............

تازه یادم افتاد ! من دیوانه ام

این عجایب به من می خندند !

ریسه میروند ومن مبهوت نگاهشان می کنم

برای دختر قشنگم فاطمه

هواي دلم ابريست .........

نه خداي من باراني است 

چشمهايم با سماجت تمام مي بارند و

مجالي براي پاك كردن اشكهايم ندارم 

بدون تلاش مي گذارم اينهمه دلتنگي فرو بريزد

مي گذارم اينهمه حس مبهم تنهايي سيل آسا بر

گونه هاي ملتهبم ببارد ......................

ودر اين ميان  تنها دلخوشي  ثانيه هاي پر اضطرابم  موجود

كوچكي است كه با تمام لحظه هاي من زندگي مي كند

وتنها بهانه ي من براي تنفس است  و عاشقانه، با حرارت

دستهاي كوچكش و نگاه معصومش  به اين راه ممتد ادامه مي دهم

خوابهاي عاشقي ام هميشه ناتمام مي ماند

ومن به اميد لمس روشنايي ات و

زيارت  مهرباني ات

   دوباره خواب را مي بوسم

ثانيه هايم پر از غربت  ميگذرد

وتنها دقايق آرامشم ، خواب ديدن توست

تو مثل هميشه پر ازخودخواهي و طنازي به

رويايم پا ميگذاري  ومن مثل هميشه

پر از تشنگي بر سراب تو دخيل مي بندم

تشنه ام و تو اين را هيچ وقتي از اوقات خدا نمي فهمي

محتاجم وتو هيچگاهي پابه پاي نيازم نمي آيي ومن

اين خيالهاي قشنگت را هم مديون نمازهاي حاجت و نافله هاي شبانه

و نگاه  مهربان و پر از رحمت خدای دوست داشتنی ام  

خیالم آغوش می شود برای

یاد قشنگت 

اما افسوس که وسعت  آغوشم

اندک است برای شکوه  عشقت

از پشت پنجره ي بيداري ام

   سايه اي گذشت 

شايد تو بودي 

     شايد نگاه مهتاب بود

شايد خيال من 

نميدانم !

اما من دويدم  تا ته كوچه هاي خيالم

وبه بن بست نبودنت رسيدم

آرام برگشتم وباز نشستم كنار يادت

واشكهايم فرو ريخت  گرم و سر شار

و مهتاب به اشكهايم خنديد

چه لحظه ي تلخ دوباره شكستني

بي تو چگونه از شب عبور كنم ؟ چگونه ؟

مي خواستم چشمهاي تو را ببوسم

تو نبودي، باران بود،

رو به آسمان بلند پر گفتگو گفتم:

تو نديديش ؟!

و چيزي ،صدايي.................

صدايي شبيه صداي ادمي آمد

گفت: نامش را بگو........تا جستجو كنيم!

نفهميدم چه شد كه باز

يكهوو بي هوا ، هواي تو كردم

ديدم دارد ترانه اي به يادم مي آيد

گفتم: شوخي كردم بخدا !

مي خواستم صورتم از لمس لذيذ باران

فقط خيس گريه شود

ورنه كدام چشم،كدام بوسه ،كدام گفتگو...؟!

من هرگز هيچ ميلي به

پنهان كردن كلمات بي رويا نداشته ام

       سيد علي صالحي

براي چشم خاموشت

به همين سادگي رفتي   بي خداحافظي

سهم تو شد دنياي تازه و سهم من شد اشك وتنهايي

چشمهاي نازنينت را بستي  بدون اينكه  كنارت باشم

دير شد دير آمدم  خيلي دير اما غريب  اما ناتوان  ،اما بهت زده

از روزي كه رفتي هر روز خودم را نمي بخشم  به خاطر آن همه

سال دوري و صبوري   ،به خاطر آن همه نبوسيدن و نبوييدن

كاش بودي تا مقابلت زانو بزنم  تا به اندازه ي آن همه سال

دوري سير ببينمت ، لمست كنم ، پناهم شوي 

تو را كم دارم .آن دستهاي مهربانت را ،آن حرفهاي آرامبخشت را

كاش ميشد برگردي ،كاش ميشد ........................

چشمهايم را آرام مي بندم تا تورا بهتر ببينم  و ازهجوم پر ازدحام دنيا خلاص شوم

يادم مي ايد به من قول دادي كه روزهاي عاشقي ام را ممتد كني وبي عبور

اما خودت خوب ميداني كه تنها چيزي كه برايم ممتد شد ياد توست و خيالي

كه هر روز و هر شب خوابم را،زندگي ام را ، نفس كشيدنم را پر مي كند

شبهايم پر از درد و گريه و نافله ميگذرد و روزهايم پر از رنج و ملامت

گاهي از چشم خودم مي بينم كه چرا آنقدر ساحره نبودم كه دلت را پاگير دلم كنم

گاهي هم احساس خوشبختي مي كنم كه فاصله فصل جدايي هميشگي ام شده

ميدانم خوشبخت نيستي  خوب ميدانم . ميدانم تو هم از ثانيه هايت دلخوري

اما اين را هم خوب ميدانم كه يادي از من در تو نيست  و نميدانم چرا من

با اينهمه بي تفاوتي تو بيگانه ام و هر روز برايم تازه تر ،عزيزتر و گرمتري

ببار بارون ببار بارون

دلم از زندگي خونه

ديگه هر جاي اين دنيا

برام مثل يه زندونه

ببار بارون كه دلگيرم

ببار بارون كه غمگينم

خرابه حال من امشب

دارم از غصه مي ميرم

ببار اي نم نم بارون

ببار امشب دلم خسته است

ببار امشب دلم تنگه

همه درها بروم بسته است

نه دستي از سر يار

پناه خستگي هام شد

نه فرياد هم آوازی

غرور خلوت ما شد

نه دلگرمی  به رويايي

كه من هم بغض بارونم

نه اميدي به فردايي

كه از فردا گريزونم

بگذار اعتراف كنم كه مي ترسم

مي ترسم از هجوم پر تشويش خيالهايم كه رنگ تو را دارد

مي ترسم از شبهايي كه بي عطر تو به سر مي شود

مي ترسم حتي از طلوع خورشيد كه خوابهايم را مي گيرد

مي ترسم از اينهمه ازدحام بي قراري ، بي تابی

دلم گرفته . من اگر نخواهم با روزهاي خدا صبوري كنم چه مي شود؟

     نميداني چقدر دلم گرفته .................

دلم گرفته از نديدنت ،نبودنت، نخواستنت

اگر دلتنگي ام را باور نمي كني كنارم بيا

تا ببيني چقدر چشمهاي خاكستري ام دوستت دارد

باور كن ديگر نمي خواهم به دلم بگويم از عاشقي اش بگذرد

چند روزي است كه بدتر از هميشه روزگارمو سپري مي كنم

بعد از اينهمه ساعت سنگين و پر دغدغه  چهار شنبه ي دوست داشتني ام

از راه رسيد ه تا باز هم مرا به ميعادگاهم برساند و عهدي را كه

مدتهاست با خدا بسته ام دوباره ادا كنم .مكان دنجي كه آرامم مي كند و

روحم را مي سازد. آن ساعات خلوت و نيايش ،تمام دلواپسي هايم

را مي بارم و خدا را كنارم حس مي كنم نزديكتر از هميشه و همه وقت.

چقدر من چهار شنبه هاي بيقرارم را دوست دارم و چقدر فرصت

قشنگي است كه از تو به خداي خوبم گله كنم ...........از تو و

دلتنگي هايم براي تو . از تو و اينهمه دوري وفاصله

از تو و اينهمه بي خبري و دربه دري 

       كاش اينجا بودي كنارم  ،نگاه در نگاه ، دست در دست

      شانه به شانه   تا باهم به ديدار خدا مي رفتيم 

چشمان زيرك تو ، در خوابهاي آشفته ي من،هر شب پرسه مي زنند

ومن به هواي خواب ديدن چشمانت ، پلكهايم را آرام مي بندم .

چشمان تو تنها دليل آرامش خوابهاي پريشان من است 

خداي خوبم ! من به اين روزهاي تنهايي دل نبسته ام

من به اين همه شب سياه انتظار دل نبسته ام . من به ديگران

اميدي نبسته ام . چشم اميد من به توست . پاي پنجره ي بودن

و حضور توست كه نشسته ام شايد سراغي از دلم بگيري .

ديشب  از آن شبهاي ملتهبي بود  که دلم عجیب هوای دستهای

تو را کرد  . می دانم .خوب میدانم کنارم ایستاده ای مثل همیشه و مرا

می نگری و پناهم میدهی . خدای خوبم برایم معجزه کن

محتاج معجزه ی توام .......... وای چه شبی بود  ديشب  

امروز زندگي ام  فقط تنفسي بود كه از سر جبر زمان

از سينه ام خارج ميشد كه كاش نمي شد ...............

امروز ديوارهاي اطرافم به حال زارم  دل سوزاندند

چه ترحم چندش آوري!....................

امروز بيزار شدم از خودم  و حماقت هايم  .هواي مردن

به سرم زده  اما دستهاي كوچكش و نگاه  معصومش مانعم مي شود

كاش راه فراري داشتم كاش .........................

محتاج دعای آسمان و نگاه  خورشیدم

سلام  محبوبم  !  شرمنده ام

   ميدانم گفته بودم ديگر غبار تقويم  خاطره را پاك نمي كنم

 گفته بودم  ديگر ياد تو را مهمان خطوط ترانه ام  نمي كنم

گفته بودم ديگر سراغ خيالت را از آسمان و ستاره نمي گيرم

گفته بودم دلم را راهي درو دست نيامدنت نمي كنم

اما نشد .   نتوانستم  . درمانده شدم

بگذار هميشه يا شايد گاه و بيگاه  ، با خاطره هاي بر باد رفته ام  حالي عوض كنم

بگذار دلم لااقل سهمي از مرور خوشبختي ام  داشته باشد

شرمنده ام   از اينكه قاصدك دلم هميشه به قول وقرارهايش وعده نمي كند

آخر ميداني ؟ پاي تو در ميان است . مگر مي توانم  تو را از آلبوم  عاشقي ام پاك كنم

ديشب آنقدر دلتنگ خوابيدم 

كه خواب چشمهاي قشنگت تا صبح رهايم نكرد

من شبهاي زيادي را گاهي با خيال تو و گاهي با كابوس نبودنت سر كردم

اما هرچه هست اينكه هنوز هم دلخوشم به روياي  زيستن با تو

روزهاست كه خالي از لبخندم و پر از حسي مبهم و ناپايدار كه به سياهي شب

مي سپارمش ......................... كاش كنارم بودي  تا به شبهاي خيسم

مي فهماندم  دلم اشتباه نمي كند ......................

كاش كنارم بودي تا به دنيا  مي فهماندم تو  دنياي مني 

چرا باور نمي كني بيقراري ام  را ؟  من هنوز هم بي تاب  عاشقانه هاي توام

ديوار كاهگلي دلم با واژه هاي مهربان تو فرو ريخت

و حالا من براي ساختن دلم به سخاوت دستهايت محتاجم

اگر تو بيا يي  مي تواني با معجزه ي نگاهت دوباره  دلم را بسازي

اگر تو بيا يي مي تواني با طعم عاشقي ات  دوباره ديوار ويران دلم را بنا كني

اگر تو بيا يي با سحر شاعري ات  قلبم را دوباره خواهي ساخت

چشم براه سخاوتت مي مانم  محبوبم   ................................

دختري خوابيده در مهتاب
چون گل نيلوفري بر آب
خواب مي بيند
 خواب مي بنيد كه بيمار است دلدارش
وين سيه رويا شكيب از چشم بيمارش
 باز مي چيند
 مي نشيند خسته دل در دامن مهتاب
چون شكسته بادبان زورقي بر آب
مي كند انديشه با خود
 از چه كوشيدم به آزارش ؟
 وز پشيماني سركشي گرم
 مي درخشد در نگاه چشم بيدارش
 روز ديگر
 باز چون دلداده مي ماند به راه او
روي مي تابد ز ديدارش
 مي گريزد از نگاه او
 باز مي كوشد به آزارش                                        هوشنگ ابتهاج

آسمان نگاهت را آنقدر از من دريغ كردي  كه

چشمهايم  معجزه ي عشق را فراموش كرد 

آنگاه كه پلكهايت را به رويم بستي تازه فهميدم

دستهاي من عطر عاشقي ندارد. وقتي كه آغوش

گرمت را از تن رنجورم گرفتي تازه به خودم آمدم

كه گيسوانم  لايق نوازش دستهاي تو نيست

مهربانم!  تشنه تر از هميشه دوست دارم بر آستان نگاهت

آنقدر سر بكوبم تا چشمهايت را عاشقانه برويم باز كني

و مرا در آغوش بكشي . من  هنوز هم محتاج نوازش توام خوب من

راه عبوری پیدا می کردم  تا محتاج

    نگاه آسمان نباشم 

        بايد تو رو پيدا كنم شايد هنوزم دير نيست

       تو ساده دل كندي ولي تقدير بي تقصير نيست

       با اينكه بي تاب مني بازم منو خط ميزني

         بايد تورو پيدا كنم تو با خودت هم دشمني

       كي با يه جمله مثل من ميتونه آرومت كنه

       اون لحظه هاي آخر از رفتن پشيمونت كنه

      دلگيرم از اين شهر سرد اين كوچه هاي بي عبور

      وقتي به من فكر مي كني  حس ميكنم از راه دور

     آخر يه شب اين گريه ها سوي چشامو مي بره

    عطرت داره از پيرهني كه جا گذاشتي مي پره

     بايد تو رو پيدا كنم هر روز تنها تر نشي 

    راضي به با من بودنت حتي از اين كمتر نشي

    پيدات كنم حتي اگه پروازمو پرپر كني

   محكم بگيرم دستتو احساسمو باور كني

 بي تو  و به احترام تو كلماتم چند روزي است

سكوت كرده اند .چقدر دلگيرم. دلگيرم

دلگيرم بي تو ، عطر نفسهايت را كم دارم ، هرم نگاهت را براي يخ زدگي

لحظه هايم  كم دارم  .  دلگيرم  از تقديري كه بي تو بودن را برايم نوشته است

چشم براه  تو روزهايم را  با سراب  آمدنت مي گذرانم و شبهايم را  با فانوس

صبوري بيدار تر از هميشه  به صبح مي رسانم   

دلگيرم از دلم كه هنوز تشنه ي  عشقي است  كه  مدتهاست  به خواب رفته

و واژه  هايم نتوانسته بيدارش كند  .دلگيرم از چشمهايم كه  سالهاست

تمام بيقراري هايم را باريده اند و آن ثانيه هاي اندك عاشقي ام را شسته اند

دلگيرم از هرچه كه تورا از من و خيالم گرفته حتي دلگیرم  از تو كه دلم را با شيفتگي بردي

و من باختم به تو و چشمهاي نازنين تو ..............دلگيرم از همه

تقدیم به تو با احترام

پیش چشمت خطاست شعر قشنگ

چشمت از شعر من قشنگ تر است

من چه گویم که در پسند آید

دلم از این غروب تنگ تر است 

براي چشمهاي  خاموشت

نازنينم  ! بي تو  تواني براي  خنديدن ندارم

بي تو تمام  نفسهايم غمزده است 

و ثانيه هايم هنوز رخت ماتم بر تن دارند

هنوز دلم سياه پوش  جاي خالي توست 

واژه هاي عاشقي ديگر به من در سرودن تو و ستايش 

مهرباني هايت ياري نمي دهند. تنها چيزي كه پا به پايم  مرثيه خوان

رفتن تو شده آسمان است كه مثل دل باراني ام مي بارد و ميبارد

  وتمام ناتمام مرا  مي شويدو با خود مي برد

كاش من هم مثل چشمهاي قشنگت براي هميشه خاموش مي شدم  

تو قشنگ ترین پناهی

دستامو بگیر تو دستات

لحظه های  بیقراری

قشنگ ترين پناه دل خستگي هايم سلام !

من باز هم از خواب خيس خاطراتم برگشته ام  و

پر از اندوهم . پر از باران ، پر از تنهايي

بازهم درمانده تر از هميشه با گامهاي خسته و دستان خالي

از عشق و انتظار آمده ام تا قرار دل بيقرارم شوي .

باز هم بدون چراغ و بدون ستاره و نورآمده ام  تا برايم از پهناي آسمان  نور بياوري

ديگر هيچ اميدي به سخاوت آب وآينه ندارم  

آسمان دعایم کمرنگ شده  و من برکت دریا  را فراموش کرده ام

به من بگو چه کنم با اینهمه بدگمانی 

چه کنم با اینهمه شب خیس و روز بی خبر 

برایم نجوا کن تا در گهواره ی صبوری تو  آرام بگیرم

ز چشمت اگر چه كه دورم هنوز
پر از اوج و عشق و غرورم هنوز
اگر غصه باريد از ماه و سال
به ياد گذشته صبورم هنوز
 شكستند اگر قاب ياد مرا
 دل شيشه دارم بلورم هنوز
 سفر چاره ي دردهايم نشد
 پر از فكر راه عبورم هنوز
 ستاره شدن كار سختي نبود
 گذشتم ولي غرق نورم هنوز
 پر از خاطرات قشنگ توام
 پر از ياد و شوق و مرورم هنوز
ترا گم نكردم خودت گم شدي
 من شيفته با تو جورم هنوز
 اگر جنگ با زندگي ساده نيست
 در اين عرصه مردي جسورم هنوز
اگر كوك ماهور با ما نساخت
 پر از نغمه ي پاك و شورم هنوز
قبول است عمر خوشي ها كم است
 ولي با توام پس صبورم هنوز                     مریم حیدرزاده

پر زد و رفت 

     ساده ، زود ، بدون مقدمه 

هنوز نیامده ، عزم رفتن کرد و حرف از پرواز  زد

بدون هیچ حس ندامتی پرید به سمت آسمانی که وسیع بود  اما شایسته عاشقی نبود

و کویر ماند تا با اشکهایش  عطش عشق  را  بخواباند

پر زد و رفت

       ساده ، زود ،  بی مقدمه 

ستاره ام خاموش است 

فانوسي براي ادامه ي  دلتنگي هايم ندارم 

طاقت ترانه هايم هم تمام شده  ..................

دلتنگيهايم هم  نايي ندارند تا  بنالند

امروز هم  از هر روزي برايم ساكت تر ، مرموزتر وكشدارتر است

اصلا همه ي روزهايم  جمعه اند

ومن اين جمعه هاي متروك  پر از دلواپسي را دوست ندارم 

وقتي پر شتاب  از روزهاي عاشقي ام  گذشت 

حتي فرصت نداد بدرقه اش كنم   ومن مثل موجودي  درمانده   

در بهت و ناباوري  اشكهايم  را بدرقه ي راهش  كردم

^{ديشب دوباره بهانه  هاي عاشقي ام   از چشمهايم باريدند}

^{و من  پر از گريه شدم ، پر از هق هقي  غريب و بي صدا}

^{ديشب دوباره خاطرم بهانه ي چشمهاي  نامهربان تو را گرفت  و من}

^{ديگر وعده ندادم به آمدنت . ديشب دوباره  دلم هواي  آغوش تو به سرش زد}

^{اما  من ،  با تازيانه ي  سكوت ، قانعش كردم .ديشب دوباره  نگاهم سراغ}

^{پنجره ي آشنايي را گرفت اما من  چشمهايم را بستم  تا باور كند پنجره  حضور تو ،يك}

^{خيال  بيشتر نبود ، چه كردي با دل دردآاشناي من ؟ چه كردي با احساس من ؟}

^{چه كردي با باور من ؟ چه كردي با نگاه  پر تمناي من ؟  دلم مي خواهد گاهي}

^{از اوقات خدا تو هم  اين روزهاي بيقراري و بلاتكليفي را تجربه كني} 

^{اما نه ، دل وامانده ام راضي نمي شود به عذاب و رنجش تو .  به جاي بيقراري}

^{برايت آرزو مي كنم برقرار باشي  و پر از تكليف خوب  روزگار  محبوبم!}

خيال تو ، براي نگاه  من ، قشنگترين  ترنم زندگي است

با تو بودن اوج خوشبختي من است و عشق تو مي شود بهترين بهانه ي  زندگي ام

به من  نگاه كن . درست به چشمهايم نگاه كن .آ نچه كه وجودم را گرم

مي كند خيال توست . خاطره هاي  عاشقي توست  و روزهاي خوب با هم بودن

به من بگو ! بگو محبوبم  تا لحظه ي  رسيدن به تو چند سال دلتنگي باقي مانده

چند بغض در گلو ....... چند ماه  بي كسي  ....لااقل بگو تا دلخوش كنم به آمدنت

تا  همچنان خيالت را در آغوش بكشم  .تا يادت را ببوسم  و آبستن عشقت بمانم

مي خواهم گريه كنم  تا شايد دستهاي  تو به

هواي پاك كردن اشكهايم مهربان شوند  مي خواهم گريه كنم تا شايد

شانه هاي تو  مرا پناه دهند مي خواهم گريه كنم  تا شايد آغوش تو هواي تن خسته ام را بكند

ابر دلتنگي ام مي بارد و ميبارد  و اين من خسته ؛ نمي تواند جلوي

اين سيل غم بايستد . به حرمت اشكهايم قسم، نمي خواهم غصه هايم

كسي را آزار دهد .نمي خواهم درد باشم . تمام وجودم لبريز بيقراري است

مي خوا ستم پروانگي ام را به شمع ثابت كنم اما  بالهاي سوخته ام را

به ريشخند گرفت . مي خواستم پرنده ي خوشبختي ام را شكار كنم

اما خودم شكار شدم . مي خواستم  دل ماه را به دست بياورم اما دل

خودم را از دست دادم .ستاره هم با من غريبه شده و از زل زدنهايم

مي گريزد . آه چقدر خسته ام از واهمه هاي تكراري ام . كاش

سرنوشت  كمي مرا مي فهميد  .....................

نگاهم كن شايد باران باور كند  پروانگي  ام را

آسمان هم دلش براي چشمهاي عاشقت تنگ شده ، نگاهم كن در هياهوي باد  تا

صداي بغضم را نشنوي ، نگاهم كن  تا با تو از جنونم بگويم ،از روزهاي خوب خاطره

و دستهاي يخ زده ام كه با عطش عشق تو گرم مي شد نگاهم كن تا ثانيه هاي خوشبختي ام

باز گردند ،نگاهم كن تا محتاج  نوازش  باران نباشم ، تا محتاج  تبسم  ديوار نباشم

        نگاهم كن معشوقم نگاهم كن       

ديونه شدم . ديونگي كه رنگ وشكل نداره .نوشته هام

حرفاي دلم نيستند .بزور قلمو مي چرخونم بگم منم هستم اما راست راستي نيستم

بخدا! كم آوردم .ديگه هيچ چيزي آرومم نمي كنه .بي هدف شدم مثل قاصدك ........

آشفته تر از هر شب وروز .  به اين ميگن چي؟ خب معلومه ديونگي

تحمل اطرافيام برام سخت شده ..........هرچي مي بينم  ديوار و ديوار سفيد و 

سرديه كه تنهايي ام رو باهاش پر ميكنم و با خطوط روش حرف مي زنم  .

چقدر غريبه توي اين همه ازدحام آدم ، تنها باشي . ديگه مي خوام دلتنگ هيچ چيز و

هيچ كس نشم ..دلم رو عادت ميدم  مثل يه سنگ سفت وسخت  ،فقط بتپه همين

سلام روزهاي صبورم

آمده ام به پا بوستان ،تا اينبار هم  با هم منتظر شبهاي بيقراري شويم

تا باز هم بر سر قرار ماه و ستاره حاضر شويم .

آمده ام با هم برويم به استقبال ماه و بدرقه ي خورشيد

آمده ام تا با شما تمام خاطره هاي خاطرم را مرور كنم و به دست باد بسپارم

آمده ام تا مثل هميشه همپايم شويد براي بدرقه ي خوش خيالي هايم

آمده ام تا با دقايق شما از روزهاي عاشقي ام بگذرم

آمده ام تا با ثانيه هاي شما  شاعر فراق شوم

                چه كنم شما صبورتر از صبر منيد

آخر شبهاي تب آلود پر از هذيانم كه مرا ياري نمي كنند ..............

ديشب خواب تو را ديدم نازنينم !

وباز شانه هايم پناهي مي طلبيد و سنگ صبوري

بازهم از تنهايي هايم گفتم و تو صبورانه نگاهم كردي ، بغض كردم و تو عاشقانه

نوازشم كردي ، باريدم وتو اشكهايم را بوسيدي

حتي توي خواب هم نگرانم بودي ، وغصه مي خوردي ومن

مثل هميشه آنقدر كودك شده بودم كه راحت در آغوشت جاي گرفتم

آه گرمايش چقدر آرامم كرد ........................

گل قشنگم ! تو را تا رويايم اجازه داد بوييدم تا براي بيداري ام  ذخيره اش كنم

دستهاي گرمت موهايم را نوازش مي كرد و نجوايت لالايي زندگي ام را خواند

بازهم گفتي صبوري كن ، باز هم گفتي چشم ببندم بر كوچكي دنيا

وبزرگي خدا را يادم آوردي .از بهشتي گفتي كه اين دوزخ

را بر من سرد خواهد كرد ومن هم تشنه تر از هر وقت شنيدم و گوش دادم به

بزرگواري ات . دلم نمي خواست باتو وداع كنم اما پاهايت را بوسيدم

كه از خواب خيس باران بيدار شدم و آنقدر باريدم تا صبح شد

كاش مي دانستي كه ما را مجال آن نيست كه

       روزهاي رفته را از سر گيريم

و لحظه هاي بي بازگشت را تمنا كنيم

كاش مي دانستي فردا چه اندازه دير است  براي زيستن

و چه اندازه  زود براي مردن

كاش مي دانستي يک آلاله را ، فرصت يك ستاره نيست

و به ناگاه بسته خواهد شد  پنجره هاي ديدار در اجبار تقدير

         كاش مي دانستي  ......................

                                                  ناهيد عباسي

چشمهاي خيس منتظر، دستهاي بسته ي تقدير،

گامهاي خسته از دربدري ، لحظه هاي ناباوري

بيقراري هاي تكراري ، بغض هاي  درمانده ، دل وامانده

خسته ام از اين روزهاي تو خالي پوشالي ، خسته ام از خودم و روياهاي  آرزو شده ام

كجاست حرارتي كه بوي عشق بدهد و نگاهي كه همرنگ احساس باشد ؟

كجاست لحظه ي  گره خوردن  دلم به دل دير آشنايت ............باور نگاه  خاك براي

آسمان خيلي سخت است؟  خيلي عجيب است  آب بيايد و با آتش پيوند بخورد

نازنينم

ته جاده اين است كه آتش براي هميشه سرد ميشود و آب هم تكليفش مشخص .

         پس واهمه ات چيست  ؟ دلهره  ات براي چيست ؟

قرار بود وقتي رفت ؛برايم خطي از دلش بنويسد

وخبري از بي خبري ام بگيرد

قرار بود ناز نگاهم ترنم غربتش باشد

قرار بودبيقرار، چشمهايم را به راه نيامده اش بدوزم وبيايد

دروغ ساده ترين راه رهايي اش بود وسادگي تمام سهم من از تقدير...............

چقدر ديوانه ام !

از سپيدي صبح تا تاريكي آسمان  مي نشينم آرزوهايم را نقاشي ميكنم

فقط نقاشي!        كارديگري از دستم بر نمي آيد

نسيم صبح به رنگ بازي من  انس گرفته

گرگ و ميش هوا با آرزوهايم هوايي ميشود

             بر سر نقاشي يادت ، فرياد مي كشم :

مي خواهم نباشي              مي خواهم يادت نباشد

مي خواهم  دفتر عاشقي ام را بسوزانم  شايد گر بگيري از رنگ سنگدلي ام

مي خواهم  روزهاي همرنگ تو را از تقويم جدا كنم و دفن كنم زير خروارها سال بر من گذشته

نمي خواهم ببينمت !  نمي خواهم  بشنومت

نگاه سنگينت را از روي دلم بردار      حرفهايت ديگر توي دلم كپك زده  مي فهمي ؟كپک

                   دست از سر دلم بردار  

من هم مثل تو  مي خواهم  پشت ابر بي خيالي

شبهايم را با ستاره بازي صبح كنم  . تو برايم

از نور و ترانه و سايه وچتر نگو، شعر نگو  .تو لااقل حرمت كلمات عاشقانه را نگه دار

تو برايم از نگاه و دلدادگي نگو كه مدتهاست شكوه عشق، با زيچه ي كلمات شده است

هر چه هست ،همين سهم ساده ي سكوت است كه به كار همه مي آيد

نمي دانم چرا باور كردن پروانه براي همه سخت شده است؟

چرا سوختن شمع همه را به تعجب وا ميدارد ؟

چرا عطر محبوبه ي شب ديگر كسي را هوايي نميكند؟ باران كه مي بارد همه

مي خندند و غصه آسمان را نمي بينند

    دنيا چقدر وارونه شده !   من هم مي خواهم مثل تو پشت دنياي وارونه گم شوم

دلم گرفته از این همه دیوار ناتمام  نا آشنا

  ای کاش مجبور نبودم  با دیوار حرف بزنم   ای کاش بغض غربتم را

آینه می فهمید ،بی تو گریستن ،سهم ساده ی تقدیر من است

بی تو ماندن ،تعبیر سرنوشت به خواب دیده ی من است

دلم حادثه را می فهمد اما رفتن ناگهانی را نه ..................

دلم  عجیب سراغ  بوسه ی باران را می گیرد  بهانه گیر شده و

من چگونه می توانم از نامهربانی  باران بگویم وقتی که پر از سخاوت 

بر عطشناکی دلم بارید چطور دلم راقانع کنم که باران با من غریبه شده

من زیاد اشک ریخته ام برای سادگی خودم و بیقراری دلم ،اما باز

فریب خورده ام  ، فریب دستهای لرزان  خودم و چشمهای خیس  آینه را.

دارم هي پا به پاي نرفتن صبوري مي كنم

صبوري مي كنم تا تمام كلمات عاقل شوند

صبوري مي كنم تا ترنم نام تو در ترانه كامل تر شود

صبوري ميكنم تا طلوع  تبسم ، تا سهم سايه ، تا سراغ همسايه ...............

صبوري مي كنم تا مدار مدارا ، مرگ .....................

                                                                        سيد علي صالحي

مي خواهمت 

    مي خواهمت 

       ميخواهمت خداي عاشقي هايم و احساسم

قبله گاه من رو به چشمان تو باز است 

وبوسه گاهم جاي گام هاي اهوراي ات

 دلم هواي تو دارد 

دلم فقط هواي تو دارد

  ابري كه مي آيد    باراني كه ميبارد

نسيمي كه ميوزد   همه ترنم آرزوهاي من است 

كه بيايند و تو را با خود همراه كنند

 شايد به دلم برسي . شايد به من برسي

بالاخره ديشب آسمان توانست بغض ابرها را بتركاند

و آنقدر باريدند تا تمام شدند .باد هم همراهشان شده بود

ميوزيد ودلشان را تكان ميدا د تا خوب خودشان را خالي كنند

و بغض چند ماهه ي بهار وتابستان را بيرون بريزنند

پاييز هم حرفاي قشنگي دارد براي گفتن ..........

اگرچه فصل نم گرفتن خاطرات و به بغض نشستن ياد است

اگرچه بوي تكليف و مدرسه ميدهد اگرچه رنگ فراق وجدايي به تنش نشسته

اما همان پاييز دوست داشتني قشنگ است كه قرارها را يادمان مي آورد

و فرارهاي مدرسه و لحظه شماريهاي  كودكانه ي زنگ آخر

چقدر عجيب است بازيهاي رنگارنگ احساس !چقدر عجيب است !

دوستت دارم  فصل سرد بي اعتنايي ،چون براي يك بار خوش قدم بودي براي دلم

يك روز از همين روزهاي خدا خواهي آمد و روزهاي سرد و شبهاي تشنه ام را

به يادم خواهي آورد .    دير آمده اي    دير شده  خيلي دير

من براي هميشه  كوچه هاي بيقراري را به دست باد سپرده ام 

ديگر خاطر خاطره هايم  از نبودنت ،نمي رنجد 

            چيني دلم ديگر نمي شكند

 آسمانم پر از ستاره شده 

         قصه ي آمدنت برايم تكراري شده  ، تكراري

اگر آمدي سراغ مرا از باد نگير .قاصدك دلم ديگر رها نيست و

كنج قشنگي را پيدا كرده و آرام و صبور نشسته تا قشنگي هايش را

به دنيا ثابت كند

     اگر آمدي سراغ مرا از روزهاي بلاتكليف نگيرچون ديگر تكليف دلم را روشن كرده ام

وقتش رسيده بود سر وسامان بگيرد 

اگر آمدي اين همه سال رفته ي مرا  بازگرد و ديگر سراغ مرا نگير

همه می ترسند 

اما من وتو    به چراغ و آب وآیینه  پیوستیم

و نترسیدیم   

 همه میدانند ما به خواب  سرد و ساکت سیمرغان ره یافته ایم

ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم

در نگاه شرم آگین  گلی گمنام

و بقا را در یک  لحظه ی محدود  که دو خورشید به هم خیره شدند

نمي دانم ابتداي عاشقي ام  يا به انتها رسيده ام

حس محال و عجيبي است  ؛ مشتاقم اما اشتياقي

كه مرا به بغض مي نشاند

     نمي فهمم .......نمي فهمم

باور آسمان و مهرباني اش سخت است

باور فرشته بودن ستاره  محال است

همين مرا پر دغدغه كرده است  

مثل هميشه   خودم را به آغوش خدا مي سپارم

سلام فرشته ام !مادر هميشه خوبم !

به خودم قول داده ام براي تسكين دلم ، هميشه در خيال قشنگت اتراق كنم .

مهربانم! باورت مي شود من فقط به خيال ناز تو قانع شوم ؟

باورت ميشود مني كه ثانيه اي عطر آغوشت را رها نمي كردم حالا

دلخوش عطر يادت شوم ؟

      تقدير را مي بيني ؟ مجبوري به آنچه كه دوست نداري تن بدهي!

كجايي مهربانم ؟ كجايي ببيني هيچ كس نتوانست گرماي تو را به من هديه دهد

هيچ كس نتوانست قشنگي لبخندت را به دلم ببخشد .هيچ كس نتوانست بدون چشمداشت

طبيب دلم باشد.......

   دلتنگم ،دلتنگم .انگار سالهاست كه نديده امت . هنوز نتوانستم طعم خوش بوسه ي آخرت را فراموش

كنم. بوسه اي كه بدرقه ي راهم كردي و مرا راهي سرنوشت سياهم.

كاش از تو جدا نميشدم تا روزهاي آخر را از دست ندهم

نميدانستم آن بوسه ي گرم بوي بهشت ميدهد . نميدانستم براي هميشه بدرقه ام ميكني

هنوز گونه ام عطر بوسه ات رادارد  . ومن براي رسيدن به تو با گونه ام انس گرفته ام

مادر قشنگ مراببوس حتي درخواب ؛درخيال ،در ثانيه هاي خالي ام.

ماههاست كه دلم از نبودنت درد ميكند ،دست تسكينت را روي دلم بگذار تا آرام بگيرم

او که رفته است نخواهد رسید

او که رسیده است پشیمان است

این همه از شکست سکوت چه عاید آینه شد؟

رفتن هم حرف عجیبی شبیه اشتباه آمدن است

تو بگو..........دایره تا کجای این نقطه خواهد گریست

                                                                                 سید علی صالحی

آمده ام بگویم  دیگر دلتنگ باران نمی شوم

دلتنگ خوابهای صادقانه ی معشوقم میشوم تا دلم را تعبیر کند

من عاشق شده ام  و دیگر دلتنگ پاییز نمی شوم 

دلتنگ فصل با شکوه طلوع خورشیدم می شوم تا بیاید و

انتظارم را تعبیر کند  من عاشق شده ام  ودیگر می خواهم

با پنجره ی روبه آسمانم خداحافظی کنم آخر محبوبم پذیرفت

دل از ستاره ها بکند و ماه زمین باشد

گناه هميشه از نگاه دل است . گناه هميشه از من نيست

اين دست دلم است كه مي لرزد و رسوايم مي كند

چطور مي توانم عاشقي ام را زير خروارهاكلمه ونوشته

بپوشانم تا كسي بويي نبرد !چرا بايد قشنگي خاطراتم را مچاله كنم و راهي زباله دان دلم

چرا هميشه بايد خوشيهايم را با اشك و بغض بدرقه كنم

خسته شدم از روزگاري كه دوست دارد همه به عادتهايش عادت كنند

من مخلوق نيرويي ام كه خوب مي داند كي عاشقم كند وكي فارغ

كي دستم را بگيرد و كي تلنگرم باشد ...............پس واهمه ام چيست

ميتوانم در پناه خودش عاشقي را،مقدس تجربه كنم تا به خودش برسم

مي توانم با نگاه خودش نگاه دلم را ، مهربان كنم 

مي خواهم بالهاي خيالم را پرواز دهم به آسماني كه  پرنده ي خوشبختي ام رادر آغوش كشيده.

يادم مي آيد روزي را كه گفت بخاطرت پرنده شدم شكارم كن و من ساده گفتم شكارچي خوبي

نيستم و نبودم .چون نتوانستم صيدش كنم و آسمان از من جلو زد و پهناي دلش را آغوش گرم

پرنده ي مهربانم كرد . حالا سهم من  اين است كه فقط با بال خيال  آسمان را نوازش كنم

شايد بگذارد پرنده ام را از فاصله اي دور تماشا كنم .........من به همين فرصت كوتاه هم قانعم.

مثل دیوانه ها شده ام بارها می نویسم  و پاره می کنم

دل کاغذ ها هم به درد آمده  ............. سعی میکنم

آرام شوم اما آرامشم بر نمی گردد ،کاش احساساتم

بسوزد و خاکستر شود و به باد برود . تا شاید رها شوم

از بند سادگی های احمقانه ی دلم  ................

خدایا کمکم کن  دیوانه شده ام .دیوانه ای که دنیا را

نمی فهمد و دنیاهم  نمی فهمدش  و تنها تویی که آغوش

گرم وتسکین دهنده ای . خدای خوبم مرا به آغوشت بکش

و نوازشم کن تا هق هق غریبانه ام را کسی نشنود وآبرویم را نوازش نکند

خدایا باران اشکهایم را  به روی شانه های امن تو میریزم تا کسی  

شانه خالی نکند از این همه حس عاشقانه ی بی ریا و صادقانه

خدای خوبم ! از دنیای کج فهم تو  دلم به تنگ آمده  کمکم کن

همیشه خاطره

    همیشه یاد

              همیشه گفتن حرفهای بی جواب

               همیشه اتفاق

                        همیشه خوشیهای موقت ناب

چقدر دلم خسته است  از دست

               اینهمه تکرار بی خاصیت روزگار

آمده ام بگویم برگرد ، قسم به باران برگرد ، قسم به سرگردانی ابرها

برگرد، قسم به اینهمه لحظه مقدس پریشانی خیال برگرد، بیا و برگرد

به روزهای خسته ام ، دلتنگم نوازشم کن ،مثل باران که تن نحیف

برگها را آرام آرام نوازش می کند .پیدایم کن مثل نسیم که قاصدکش را

گم نمی کند و نرم نرمک به آغوشش می کشد . آه چقدر تشنه ی لحظه ی گرم

نگاه توام .چقدر منتظر تعبیر خواب و خیالهای ناتمامم . یقین دارم

روزی خوابهای آسمانی ام تعبیر خواهد شد و خواهی آمد .............

اما دعا کن تا آمدنت جانی برایم باقی مانده باشد .دعا کن دلم دوباره

هوایی ات شود .دعا کن وقتی آمدی من تمام نشده باشم .دعا کن

عشقی از تو در من هنوز باقی باشد .اینقدر دل گنده نباش.

شاید اگر دیر بیایی  دلم اسیر آسمان دیگری شده باشد  خیلی به

وفاداری من دلخوش نباش . قاصدک هم بلاخره  تمام می شود

من گونه هاي ستاره ام  را بوسيدم ، راهي اش كردم  و

اشكهايم را بدرقه ي راهش ..........دلم  مي باريد و مي باريد

و تار تنهايي ام ميلي به نواختن  نداشت ، بيتاب تر از لحظه هاي

بيقراري ،آشوب زده در پي اش  تمام كوچه پس كوچه هاي خاطره را دويدم

اما ستاره ي گريز پاي رفته بود ، گم شده بود و آنقدر پر شتاب گذشته بود

كه به گرد پايش هم نرسيدم  ، نيافتمش و فقط جاي يادش به روي دلم جا ماند

راه فرارم را پیدا نمی کنم .به هر دری میزنم تا بتوانم آرام بگیرم . به دنبال نوازشی

نسیم گونه ام تا بتونم دلم را بدست بیاورم .به دنبال هر وزشی خودم را به باد میدهم.

خودم را و دلم را. اما باد فقط می وزد و مرا رهاتر میکند در فضایی

که عاشقم نیست و عاشقش نیستم

چشم هاي خيس ترانه ام ،ديوار كاهگلي دلم را هر لحظه فرو مي ريزد

من براي لحظه هاي بيقراري و تنهايي ساخته نشده ام .من موجود

ضعيفي هستم كه باتب تند و آتشين خاطره هايم جان گرفته ام .

و باران نگاهم؛ هرچه مي بارد ،اين گرما را آرام نمي كند.

باران هم كم آورده است . روزهاست....شايد هم سالهاست،

سالهاي ممتدي كه آرزو مي كنم از انبوه خاطره هايم خاكستري بماند تا

براي هميشه تكليف دلم و خودم وغصه هايم روشن شود . در اين ميان

تن خسته ام بار گراني شده بر دوش اطرافيانم كه فقط با ديده ي عقل

مي خواهند اين شيدايي را خفه كنند و احساس ، هرچه براي من پر رنگ تر مي شود

براي آنها بيرنگ تر .....................

شايد فقط مجنون بداند طعم اين شيدايي را .كسي چه ميداند؟

همچو فرهاد بود كوه كني پيشه ي من                  كوه من ريشه ي من ناخن من تيشه ي من

به ياد تو  تمام خاطرات را با اشك پاك چشمهايم  شستشو داده ام

به ياد تو با ستاره هاي آسمان آشتي كرده ام

به ياد تو احساس ساده ام را به دار آويخته ام

به ياد تو تنهايي را هزار باره بوسيده ام

به يادتو باران را مهمان خانه ام كرده ام

به ياد تو خوابهاي خيسم را تعبير كرده ام

به ياد تو يادم را به باد داده ام

به ياد تو روزهايم را به شب فروخته ام

به ياد تو شبهايم را با نسيم صبح معامله كرده ام

به ياد تو باد وباران و اسمان و ستاره وخواب وبيداري

وشب وروز همه برايم خاطره شده اند

فقط بياد تو عزيز سفر كرده.................

روزهاست كه دلم آسوده ، به اين ، مي انديشد كه شايد گاهي هنوز ،

انديشه اي دل بيقرار مرا ياد مي كند.

  روزهاست  كه خودم را دلخوش كرده ام به نشانه هايي كه برايم

   به رنگ آرامشند در اين بازار شلوغ اي كاش ها ................

ترديد ندارم . ديگر لحظه هايم با ترديد نمي گذرد.............

ميدانم بيقراري هايم ديگر از جنس انتظار نيست و فقط

از جنس دلتنگي هاي نفس گيري است كه گريبانم را گرفته و رهايم نمي كند

مي دانم تمام حرفها و نوشته هايم از سر بغض و كينه نيست

و فقط از جنس خيس تنهايي من است

مي دانم گلايه هايم از جنس نفرت نيست و فقط به خاطر

رنجش خاطري است كه هزار بار خاطرم را آزرده .

مدتهاست كه دلم به عادتهاي روزگار عادت كرده و فقط با خاطرات

بازي ميكند همين ،از اين بيشتر چيزي نيست تو به دل نگير..................

چه سود اگر بگويمت؟ كه شام تا سحر نخفته ام

ويا اگر دمي به خواب رفته ام تو را به خواب ديده ام

چه سود اگر بگويمت؟ كه بي تو با خيال تو   به مي پناه برده ام

و نقش آن دو چشم قصه گو   به جام پر شراب ديده ام

چه سود اگر بگويمت؟ كه دوري ات چو شعله هاي تند تب

به خرمن وجود من شراره هاي درد مي زند

و من درون آن زبانه ها  بناي اين دل رميده را ز بن خراب ديده ام

چه سود گر بگويمت ؟كه من ز دوري تو هر نفس چو شمع آب مي شوم

و اشكهاي گرم من به دامن شب سياه مي چكد

ومن ميان قطره هاي چون بلور آن

محبت تو را ، چو نقش سرو آرزو  به روي آب ديده ام

چه سود گر بگويمت ؟ تو را به خواب ديده ام

و يا كه نقش روي تو ،به جام پر شراب ديده ام

تو يك خيال دور بيش نيستي

و دست من به دامنت نمي رسد

تو غافلي و من تمام مي شوم  ، و ديدگان پر ز راز من

هزار بار گفته با دلم كه من سراب ديده ام

امشب نردبان دلم رو بالا رفتم پله پله ، گام به گام ،لحظه به لحظه

پاهايم  از روي خاطره هايم مي گذشتند و دستهايم هنوزرنگ تمنا داشتند

چشمهايم هم گوشه به گوشه ي آسمان را مي گشتند تا ردي از پرتوهاي  تو ستاره ي  بي همتا

بيابند  اما آسمان دلم بغض داشت آخر ستاره ي فراموشكار و بي خيالش

را گم كرده بود ، دلش گرفته بود چون برايش خبر آورده بودند ستاره ي مهربان

آسمان ديگري براي خود نمايي پيدا كرده  ، و من رنجور تر از هميشه نتوانستم دلداري اش دهم

اين روزها دلتنگ باران معجزه ام .

           دلتنگ نگاه  مهربان آسمان .

اين روزها ابر دلتنگي ام تيره تر از هميشه، پهناي آسمان دلم را پوشانده

آمدن پاييز ، هزار باره ، هوايي ام كرده ، هوايي ام ...................!

اين روزها قدم زدن در كوچه باغ سيب خاطره و صداي خرد شدن حزن انگيز برگهاي مرده اش ،

عجيب مرا فرو مي ريزد، مي شكند ،

                 اين روزها وتكرار اين فصلهاي فاصله ، براي من تولدي از جنس ديگر است .

اين روزها به هواي فصلي تازه تر ، به خودم و خاطرم سرك مي كشم تا دوباره متولد شوم

         ولي مگر داغ درمان نشده ي دلم ، اجازه مي دهد طعم بودن را لا اقل مزه مزه كنم.........!

اين روزها مي خواهم براي هزارمين بار پاييز را از رو ببرم

كمي آرامتر.......برو

  كمي آهسته تر .......قدم بردار

آنچه كه زير گامهاي  توست شكستني است .از جنس شيشه است

مي شناسي اش ؟ چه پرسش بيجايي! كدام سنگ با شيشه آشنايي دارد جز شکستن..!!

بگذاريم و بگذريم ..............خوب ميدانم شتاب گامهايت براي چيست

هنوز خيال كرده اي كه ريسمان دلم آنقدر محكم است كه مي تواند به زور

تو را به خودش گره بزند چه خيال باطلي .......بگذار به دلت اميدواري بدهم

واهمه نداشته باش ريسمان دلم مدتهاست پاره شده  خوشحال نشو گفتم پاره نه كنده...........

اما حالا برو آنقدر آرام گذر كن كه كودك بهانه گير و بيقرار دلم را

از خواب خوش خاطرات بيدار نكني .آنقدر آرام از چشمهايم عبور كن كه فر صت نداشته باشد

دريا دريا اشك بريزد  آنقدر آهسته دستانم را رها كن تا بتواند گرمي حضورت را به دست

باد بسپارد  ..................

                 كمي آرامتر ........كمي آهسته تر.............

    اين جسمي كه از آن ميگذري سالهاست كه روح ندارد وبه ديوانگي پيوند خورده

شتاب نكن ! شتاب حادثه مي آفريند و ديوانه اي ديگر متولد مي شود 

پس آرام محبوب روياهايم    دعاي دلم بدرقه ي ...........بهتر است بماند

مولاي مهرباني!

قلمم را برداشته ام كه به نام تو دفتر دلم را به كوفه بسپارم

نمي خواستم به عادت روزگار فقط قلمي بزنم خواستم تا ساده تر

از هميشه يادم را پر از عطر ياس كنم اما خاطرم آزرده شد

وقتي گل ياست را كبود بين در وديوار سنگدلي ديدم

خواستم دلم را راهي كوچه هاي كوفه كنم تا سلام علي را

بشنوم اما گريه هاي چاه و علي خجلت زده ام كرد

چشم دلم را پرواز دادم به كوچه اي كه دستان بسته ي علي دلم را لرزاند

پاي دلم از محله هايي گذشت كه شعر و بازي كودكانش سب علي بود

تحملش خيلي دردآور بود و خاكش بوي غربتي غريب ميداد

مولاي خوبيها! بازگشتم تا ببينم علي چه كرده است مگر با كوفه ي بي خاتمه

تمام شهر غربت را گذراندم تا نشاني از دليل اين همه بغض و كينه پيدا كنم

اما هرچه ديدم چيزي نبود جز مهرباني و تبسم و معجزه جز سخاوت وعدالت

جز شجاعت و محبت .....................................

امیر دلها!  شرمنده شدم ، دل آزرده شدم ، باریدم از اینهمه بغض و عداوت

از این همه بی شرمی وهتاکی ، از این همه دنیا طلبی و فراموشی ..........

قلمم را رها کرده ام تا  در این شبهای غربت یادم را بلرزانم با یاد یتیمانی

که هنوز در جستجوی دستان بخشنده ای هستند که بوی سخاوت علی را بدهد

و بیمارانی که به دنبال دستان شفا بخش علی هستند ...............شاید

هنوز کوفه به رنگی دیگر ادامه دارد نمی دانم  

این یاد آوری تقدیم به چشمهای بیدار مادر قشنگم

امروز دلم را ورق زدم آنقدر كه از خودم به تو رسيدم

به شبهاي بيداري تو و خوابهاي ناز خودم ، به روزهاي خستگي و تنهايی تو وآرامش خودم

به رنجهاي تو ونفهميدن هاي خودم ، چقدر سال را گذراندم  و قد كشيدم بي آنكه بزرگ شوم

و هميشه مثل كودكي پردردسر باقي

ماندم ، هرچه سال گذشت و ماه و روز ،

من كوچكتر ميشدم و بهانه گير تر و تو صبور تر ودوست داشتني تر ،

دلم را ورق زدم تا شرمنده ي ماهم نشوم  ميداني نازنينم به چه فصلي رسيدم؟

به فصل تلخ زندگي ام بيماري  تو و زجر كشيدن هايت و دلهره ي چشمان خودم

و باز صبوري تو و بي تابي خودم و  آماده شدن براي دل كندن از تو فرشته ي بي همتاي من

دلم را ورق زدم تا روزهاي تلخ  رفتن تو را نبينم چون دوباره شده ام همان

كودك معصومي كه نمي خواهد از آغوش گرم تو فاصله بگيرد

دلم را ورق زدم وورق زدم تا آن روزهاي يخ زده را بگذرانم

و حالا رسيده ام به جايي كه دلتنگي مهمان هميشگي من شده ،رسيده ام به جاي خالي تو

به جاي خالي دستهاي گرم تو و چشمهاي مهربان تو ، دفتر دلم را مي بندم

تا خودم را در آغوش يادت رها كنم  مادر عزيزم قسم به ساحت تمام اين ثانيه هاي مقدس

                    براي يك لحظه ي با تو بودن دلتنگم  

خداي خوبم سلام

دستهاي خالي ام را آورده ام  با دلي پر از جاي خالي تو

بگويم دلم برايت تنگ شده  نمي شود.........چون من در تمام

ثانيه هايم تو را حس مي كنم حتي زماني كه با گستاخي هر چه تمام

گناه شيريني دقايقم ميشود و لذت موقت روزهايم

خداي مهربانم! من معجزه ي بخشش تو را بارها با چشمان آلوده ام

ديده ام  من طعم سخاوت تو را بر سفره ي زندگي ام چشيده ام

من در بي پناه ترين دقايقم شانه هاي امنت را آزموده ام

بنده ي گستاخي ام نه !

 اما با همه ي اين احوال لطيفم ! بنده نوازم ! خالق من تو بودي ،

تو مرا آفريدي پس اگر تو هواي دلم را نداشته باشي از كه مي توانم توقع

ياري داشته باشم چه كسي مي تواند به اندازه ي تو به من مهرباني هديه كند

به من تشنه ،به من محتاج ،

بزرگا ! من محتاج قدرت توام تا بتوانم معصيت را از خودم دور كنم

خطاهايم زياد و اندوخته هايم كم .......پس دستان خالي ام را بي توشه برنگردان

دستم را بگير تا بتوانم دستان گرم شيطان را رها كنم

الهي  من لي غيرك             

كوله بار دقايقم پر شده از آرزو كردن  روزهايي كه ديگه قرار نيست برگردند

و من نمي دونم چرا مثل موجودي سمج هنوز رقيب سماجت روزگارم 

خسته شدم از اينهمه روياي بي بازگشت ، خسته شدم از اينهمه سادگي و ساده انديشي

دنيا فهميده كه من به هيچ چيز تعلق ندارم  ،چقدر از خودم بدم مياد وقتي كه پنجره ي آسمون رو

به هواي هوايي كردن دلم باز مي كنم  يا وقتي كه زمين رو به اين اميد طي مي كنم كه

انتهاش به تو برسم  از خودم بدم مياد وقتي كه دلخوش مي كنم به تفالهاي شبانه ام

از خودم بدم مياد وقتي كه مثل ديونه ها هم صحبت ستاره ها ميشم و دست دلمو براشون

رو ميكنم از خودم بدم مياد وقتي كه نمي خوام باور كنم كه واژه هاي التماس كمكي به من نمي كنه

خسته شدم از اينهمه تكرار و يادآوري چيزايي كه مردند    خسته شدم .................

فقط خدا مي داند كه چقدر دلتنگم !

هنوز هم غرق گریه و تمنا روزهای رفته ام را مرور می کنم 

روزهایی که می توانست  با تو قشنگ بگذرد

هنوز هم هوای خانه ام عجیب عطر لبخند و معجزه می دهد

پای دلم از مرور اینهمه ثانیه ی ساکت لنگ شده و نگاه تو

حضور تو ،تبسم تو، عصای پای در راه مانده ی من است

خوب من ! بی تو تمام ثانیه هایم مرده اند

                                ولی از عاشق چشم تو شدن پروا نیست

دل باران زده ام  بوي خاك قدمهاي تو را گرفته ..........

بهانه هاي دلم هميشگي شده اند واز چشم هايم به تو سفر مي كنند

ابر بغض و نبودن خيال ندارد دست از سر دل من بردارد

و من سراسيمه تر از هميشه  مي خواهم جاي خاليت در لحظه لحظه زندگيم

سبز باشد نمي خواهم بوي مهرباني هاي تو را به باد بسپارم  و حالا كه پاييز

زردتر از هميشه از راه مي رسد  مي ترسم كه تنها يادگار ت را بدست باد بسپارد

و همه ي واهمه ام اين است كه من بمانم ود لي كه توان ندارد به دنبال جاي خاليت بدود

عشق حرف کهنه ایست که با تمام کهنگی  هنوز همه به دنبالش هستند

اما این احساس قشنگ گاهی آنقدر زود به سراغ دل میاد و مهمون دل میشه

که اسیر بازی های کودکانه  میشه و گاهی آنقدر دیر میاد که

دل می خواد تمام پختگی و تجربه ش رو به رخ  عشق بکشه

بیچاره عشق که نمی دونه کی بیاد و کی سر بزیر و شرمنده بره

گمشده ام! خودم را پيدا نمي كنم

در آلبوم خاطرات پي خودم ميگردم  اما هرچه مي گردم كمتر مي يابم

گمشده ام ! خودم را پيدا نمي كنم

در حياط خالي وخلوت خانه ي پدري  پي خودم ميگردم

اما چه ناروا گفته اند جوينده يابنده است

گمشده ام! خودم را پيدا نمي كنم

در ازدحام چشمهاي منتظر به بغض نشسته خودم را جستجو ميكنم اما فايده ندارد

به آينه زل زده ام اما آينه هم با من غريبگي مي كند آنجا هم خودم را نمي يابم

گمشده ام.........................شايد در دل گناه باشم  نمي دانم

طبق معمول من و ياد تو و تنهايي               دل بيتاب من و اينكه تو كي مي آيي

خيلي احساس تنهايي ميكنم  ، دلم گرفته ،  دلم تنگ شده از دلتنگي دارم خفه ميشم

هر روزم همرنگ روز قبله ،ميخوام با افكار پريشونم بجنگم اما توانش رو ندارم

پناه تمام خستگي هام  تنها نقطه ي اميد منه از همه يه جورايي بدم مياد  توي اين

ماه نمي خوام كسي آزار ببينه اين وسط فقط خودم دارم آزرده ميشم بخاطر ديگران

بي خيال خيلي چيزا شدم حتي بي خيال خودم حتي بي خيال كسايي كه برام عزيزن

چي بگم نمي تونم ادامه بدم.............................نمي خوام ادامه بدم بخاطر هيچكس

پناه خاطره ام 

ای دو چشم روشن

کجایی ای همه خوبی ؟

تو ای همه بخشش

چه مهربان بودی وقتی که شعر می خواندی

چه مهربان بودی وقتی که مهربان بودی

چه شد ؟ چه شد که سخن از شکست می گویی؟

تو ای که صحبت از فتح الفتوح می کردی

                                                                                 حمید مصدق

لحظه هايم رنگ گرفته ، دلم هوايي شده ،هوايي چشمانت

احساسم  شيدا شده به شوق نشسته ، امشب از آن شبهاي آرام

بي هياهويي است كه هم قدم حال وهوايم شده تا تو را ببينم ، وبا تو

حرف بزنم و از تو و خوبيهايت بگويم ، چقدر شانه به شانه ي تو راه رفتن

در وسعت خيال پر وبال مي دهد به تمام آرزوهايم، چقدر زل زدن به نگاه گرم تو روحم

را مي سازد ،چقدر شنيدن صدايت آرامم مي كند ، من همان موجودي

هستم كه به بخشش دستان تو محتاجم،من همان روحي هستم كه به

هرم نفسهاي اهورايي تو نيازمند است تا جان بگيرد ، امشب آسمان و ستاره ها

همراه من  به استقبال آمده اندتا دلم را آماده كنند فرش خاطره هايت شود

و چشمهايم فرش خواب ورويايت ، يقين دارم قدم به خوابم خواهي گذاشت

سلام   آرامش شيرينم  ؛لنگر تسكينم

امروز هم نخواستم بي تو باشم ،بي ياد تو، بي نام تو ،براي همين آمدم سر وقت يادت

مي خواهم آنقدر بيايم سر وقت خاطراتت كه به خاطرم برگردي ، مي خواهم آنقدر از كوچه هاي

بيقراري بگويم كه بيقرار شوي، مي خواهم آنقدر از روزهاي باران زده حرف بزنم كه خيس باران

اشك شوي ، مي خواهم آنقدر از شبهاي چشم براه بگويم كه بي خواب شوي

نه................نه.......محبوبم بگذار ساكت شوم  چون ميدانم گفته هايم تو را برنج مي نشاند و

من اين را نمي خواهم   بگذار همين دردهاي كهنه شده  را در صندوقچه ي دلم نگه دارم تا لا اقل

برايم به يادبود باقي بماند ، براي امروزت كافي است 

مي دانم كاسه ي صبر تو به اندازه ي ديگ بردباري  من بزرگ نيست  پس آزارت نمي دهم 

ماهي هميشه تشنه ام 

در زلال لطف بيكران تو

مي برد مرا به هركجا كه ميل اوست

موج ديدگان مهربان تو

زير بال مرغكان خنده هات

زير آفتاب داغ بوسه هات

اي زلال پاك  جرعه جرعه ميكشم ترا به كام خويش

تا كه پر شود تمام جان من ز جان تو

اي هميشه خوب اي هميشه آشنا

هر طرف كه مي كنم نگاه

تا همه كرانه هاي دور

عطر خنده وترانه ميكند شنا

در ميان بازوان تو

ماهي هميشه تشنه ام

اي زلال تابناك

يك نفس اگر مرا به حال خود رها كني

ماهي تو جان سپرده روي خاك                                      فریدون مشیری

خاطره هايم بدون تو و نگاه آسمانيت رنگي ندارند

مرور كردن روزهايي كه سرشار از احساس خوشبختي بود

هميشه دقايق سرگردانم را آرام مي كند ودلم سبك در روزهايي

رها می شود كه قرار است خود را به تنهايي من برسانند

نفس هايم به روزهاي خالي از شور عشق عادت كرده اند

دستهايم ديگر بدنبال دست گرمي نيست تا با او پيوند بخورد

سرم بي خيال شانه هاي امني شده كه آرام بگيرد  و چشمهاي خسته ام

به نبودنت و نديدنت عادت كرده اند اما دلم ، دلم هنوز نتوانسته جاي خاليت را باور كند

گفتم روم از کوی تو گفتا بسلامت

گفتم چه خوش از کار جهان گفت غم عشق

گفتم چه بود حاصل ان گفت ندامت

روزي اگر سراغ من آمد به او بگو

او آرزوي ديدن رويت را

     حتي براي لحظه اي از عمر خويش داشت

اما براي ديدن تو چشم خويش را

             آن در سرشگ غوطه ور ، آن چشم پاك را

 پنداشت آلودست و لايق ديدار يار نيست

              روزي اگر سراغ من آمد به او بگو

آن لحظه اي كه ديده براي هميشه بست

آن نام خوب بر لب لرزان او نشست

پلكهاي خسته ام را بسته ام تا براي هزارمين بار تو را در

رويا وخوابم جستجو كنم  دلم نگران است نمي دانم شبهاي

بيقراريم كي رنگ روشن صبح را مي بيند عادت كرده ام به

روزهاي ممتدي كه مي گذرند و فقط ياد توست كه تلاش مي كند

مرا به شب، به آرامش خيال ، برساند نمي دانم مي بيني؟ چه 

شبهايي را پر از هق هق گريه گذرانده ام تا شايد بتوانم ثانيه ا

تو را در خواب خيسم ببينم نمي دانم مي بيني ؟ چه روزهايي را

با خيالهاي اشوب زده و ارزوهاي محال  به شب رسانده ام

خوب من ! مي تواني حالم را از شبهاي بيچارگي ام بپرسي

حتي شنيدنش جان فرساست  ، سخت است ، سخت

قرار است  اين روزها بيقرارشويم از جنس ديگر قراراست مهربان شويم به رنگ ديگر

قرار است به تمام خوبيها نزديك شويم قرار است چشم ببنديم به هر چه كه محبوب هميشگي مان دوست ندارد

قرار است دل بدهيم به نجوا و نيايش هايي كه بوي خوش بهشت ميدهد قرار است زبان كوتاه كنيم از هرچه

ياوه گويي  اين روزها بايد آماده شويم براي ديدار نيرويي كه هميشه سر همه ي قرارها حاضر است

و هميشه مهربان است و بي منت پس بايد دست و دلمان بيشتر از هر زماني بلرزد از شوق ديدارش

زير اين گنبد هميشه كبود      هيچ كس جز من وتو كاش نبود

كاش رو راست بود دلهامان    بي كم وكاست بود دلهامان

آمدن كاش دير و زود نداشت     مانعي بين ما وجود نداشت

آمده ام با يك دنيا حرف از جنس لطيف احساس ، با يك دنيا خاطره به رنگ ابي دريا

آمده ام با اغوشي پر از عطر روزهاي به ياد ماندني ، با نگاهي پر از حرارت بي مانند عشق

آمده ام كه دلتنگي هايم را با قشنگي يادت صيقل دهم ، تا به دل گويه هايم خوشبختي بچشانم

آمده ام تا بگويم اين روزها نگاه تو به من و نوشته هايم  رنگ داده و نگاه خدا به تو مهرباني دوباره ........

خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من

ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت

تو آسمان آبی آرام و روشنی

من چون کبوتری که پرم در هوای تو

یک شب ستاره های ترا دانه چین کنم

با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح

بگذار تا بنوشمت ای چشمه ی شراب

بیمار خنده های توام بیشتر بخند

خورشید آرزوی منی گرمتر بتاب

نمی دانم صدایم را میشنود یا نه  اما تلاش میکنم تا در مقابل  عشق با شکوهم به زانو در بیاید

      غنچه ای است شاید 

نشکفته در باغ وجود

       نشسته در انتظار صبح

   باشد که با نوازش نسیم گونه ات

                             حضور را باور کند  

   بشکفد و باز عطر عشق را

                      در فضای سرد  فاصله پیدا کند

آرزوی فرشته ها اینست : گاه روی زمین قدم بزنند تامگر بخت یارشان بشود تادر مسیر تو باشند

گاه شاگرد مدرسه بشوند و تو دبیر فرشتگی باشی

آرزوی فرشته ها این است : که بدانند قلب تو از چیست تا مگر مثل تو لطیف بشوند تا

شاید دلخواه تو باشند

                                                این متن رو از یه وبلاگ دیگه برداشتم

امروز ميخوام برعكس همه ي روزام كه نوشته هام تلخ بودن بگم

يه جورايي خوشحالم آخه خدا داره به التماسام جواب ميده  نميدونم .....

تا حالا شده اونقدر مسرور باشي كه نتوني با هيچ توصيفي  خوشحاليتو

به روح بقيه منتقل كني  و من همين حس رو دارم  تمام احساسم به وجد اومده

من مديون اشكاي گرمي هستم كه اونقدر گونه هامو نوازش داد تا دلواپسی

قلبم به آرامشی دایمی رسید حالا میخوام عاشقانه هامو به ستایش در بیارم

چون روزهاست منتظر طلوع  بی غروب خورشیدم

دلم مي خواهد امشب پشت پنجره ي بيداري بنشينم وبه آسمان زل بزنم تا مثل دلم ابري شود دلم براي هواي

پاييزي آسمان تنگ شده دلم ميخواهد فصل آفتاب كم كم جايش را بدهد به بارانهاي نم نمي كه بر كوچه ي

بيقراري مي بارد ، بوي پاييز مي آيد بوي خاك باران خورده ، بوي كوچه هاي نمناك عاشقي

دلم براي قدم زدنهاي آهسته آهسته ام در زير باران پرشور تنگ شده  همه چيز يادم را پر ميكند از

از ياد قشنگت كجايي عطر هميشه ماندگار لحظه هايم ؟   هواي خنك امشب دلم را برد به فصل

خزان زده ي پاييز كه چيزي نمانده از راه برسد

بهر یک گل منت از صد خار می باید کشید

من به مردن راضی ام اما نمی بینم اجل

بخت بد بین کز اجل هم ناز می باید کشید

چرا نمي كشد مرا خداي چشمهاي تو       ميان آب وآتشم براي چشمهاي تو

قسم به ساحت غزل دقيقه اي هزار بار      دلم عجيب ميكند هواي چشمهاي تو

چقدر با ستاره ها دقيقه اي هزار بار         شبانه حرف ميزنم بجاي چشمهاي تو

اگر كه چشم بسته اي دوباره از سر غرور    مدام مي زند بدر گداي چشمهاي تو

سكوت گاه گاه تو مرا شكنجه مي كند           خدا كند كه بشنود صداي چشمهاي تو

اگرچه شرم مي كنم بگويمت كه شاعرم       ولي تمام اين غزل فداي چشمهاي تو

دو ركعت گريستن در آستين آسمان براي دوري از يادهاي تو واجب است

مادر اي مونس شبهاي پر خيال و روزهاي پر خاطره ام ، دلم براي

دل داغ خورده ات تنگ است ،جاي خالي شانه هايت را حس مي كنم

رفتنت تمام وجودم را شكست ،حالا بيچاره تر از هميشه مانده ام با

دل شكسته اي كه هيچ بند زني نمي تواند بندش بزند جز نگاه مهربان خودت

اين روزها نزديك مي شويم به يك ساله شدن نبودنت و پرواز كردنت

وقتي بياد آنروزهاي دردآور مي افتم تمام وجودم مي ريزد ، مي لرزم از

آنهمه سنگيني مصيبتي كه هيچ حرف ونگاهي نتوانست تسكينش دهد

جز خوابهاي گاه وبيگاهي كه به ما هديه ميدادي تا امني شانه هايت

و گرمي آغوشت را دوباره تجربه كنيم ،گل قشنگم مي بينمت درتمام

لحظاتي كه دنيا برمن سخت گرفته مي بينمت در تمام دلتنگي هايي

كه آزارم داده و سايه سبز ونگاه بهشتيت تنها تسكين دهنده ام بوده

من به بهانه ي سالگردت دوباره با سنگ مزارت خلوت خواهم كرد

بي تو اينجا حقير مي ميرم       وبه عشقت اسير مي ميرم

                                            بدرود تا ماه جدایمان شهریورسیاه

اي علت قشنگي رويا وخواب من

تنها دليل گل شدن اضطراب من

اي راه حل ساده ي جبران تشنگي

فواره ي نگاه قشنگ تو آب من

رفتي چقدر ساده دل آسمان شكست

درعكس مهربان تو در كنج قاب من

باران چقدر حرف تورا گوش مي كند

ميبارد انقدر كه نيايي به خواب من

گرچه نگاه عاشق تو هيچ كم نكرد

از اوج دل ندادن تو يا عذاب من

اما دل شكسته من باز هم نوشت

صد آفرين به چشم تو وانتخاب من

حتی دیگه نمی خواد خاطره ها رو دور بزنه حتی دیگه

نمی خواد دوردستو ببینه تا شاید اثری ازآمدن تو ببینه

قاصدک دلم هم دیگه از نفس افتاد از بس که چشم به

راه نیومدن تو دوخت قاصدک دلم هم دیگه حتی از بغض

خودش خسته شده ومثل موجودی بلاتکلیف منتظر یه فصل تازه است

قاصدک دلم چشم براه یه نسیم تا حرکتش بده و مسیر زندگیش عوض شه

تاحالا شده دست به هر کاری بزنی بجای طلا خاکستر شه

تا حالا شده احساس کنی پاندول ساعتی آو یزون و اضافی

تا حالا شده اونقدر احساس تنهایی کنی که با دیوار حرف بزنی

تا حالا شده  خودتم مثل همه باور کنی دیونه ای

تاحالا شده اونقدر التماس کنی که غرورت بی رنگ شه

تجربه کردن همه ی اینا واسه آدم بجز جنون  چی میاره

خدا كند كه دل من در انتظار تو باشد

درون كلبه ي قلبم هميشه جاي تو باشد

مرا نسيم نگاهت به باغ آينه ها برد

خوشا كبوتر عشقي كه در هواي تو باشد

قنوت سبز نمازم به التماس درآمد

چه مي شود كه مرا خيري ااز دعاي تو باشد

به گور ميبرد ابليس آرزوي دلش را

اگر كه تكيه دستم به شانه هاي تو باشد

در اين ديار حريمي براي حرمت دل نيست

بيا حريم دلم باش تا سراي تو باشد

خدا كند كه دلم را به هيچ كس نفروشم

خدا كند كه دل من فقط براي تو باشد

بعضي روزها كه از كوچه هاي خاطره مي گذري تمام دلت تازه ميشود

چشمهايت انگار به شكوفايي مي رسد و دستهايت مثل همان لحظه لمس گرمي دستش مي لرزد

نفست از شور عشق بشماره مي افتد با هزار اميد قدم به ميعادگاه لحظه هاي عاشقي ميگذاري

تا باز هم ثانيه هايت را با هرم نگاهش گرم كني و چقدر با شكوه است لحظه ي شكل گرفتن تصوير

مبهمي از اويي كه الان كنارت نيست و خوب ميداني كه چقدر اين نبودنها بوي شكستن احساس

را ميدهد  و حتي در تداعي خاطره هايي كه هنوز شكل نگرفته تمام ميشود  جاي خاليت آزاردهنده است

بهتر است بگويم كشنده است  مرگ تدريجي است تمام اين هذيان ها براي اين است كه شايد روزي بازگردي

او خواهد آمد با بوی بهشت  با بغلی از ستاره و آن را  بین همه ی پخش خواهد کرد

تا دیگر کسی دل به سیاهی شب نبندد تا کسی با بغض گرسنگی سر بر بالین نگذارد

او خواهد آمد با نیرو یی آکنده از وعده های ناب الهی  پس با چشمانی غبار روبی شده

ودلی بی آلایش به راهش می نشینیم تا خاک گام هایش را به دیده بمالیم و قدمگاهش بوسه گاه

لبهایمان شود  ای کاش در روزگار آمدنش باشیم

ای ستاره ها چه شد که در نگاه من

دیگر ان نشاط و نغمه و ترانه مرد؟

ای ستاره ها چه شد که بر لبان او

آخر آن نوای گرم عاشقانه مرد ؟

ای ستاره ها ستاره های خوب وپاک

من که پشت پا زدم به هر چه هست ونیست

تا که کام او ز عشق خود روا کنم

لعنت خدا بمن اگر بجز جفا

زین سپس به عاشقان با وفا کنم

ای ستاره ها چه شد که او مرا نخواست

ای ستاره ها ستاره ها ستاره ها

پس دیار عاشقان جاودان کجاست

ازمن رميده اي و من ساده دل هنوز

بي مهري وجفاي تو باور نمي كنم

دل را چنان به مهر تو بستم كه بعد از اين

ديگر هواي دلبر ديگر نمي كنم

خواستم باز هم بگو یم این روزها !  وهیچ کس نیست که بگو ید پس کدام روز   نه ؟

این پرسشی است که مدتهاست من هم از خدای مهربان دارم 

هر روزی که افتابش طلوع میکند من  هم زاده می شوم اما نه از نو

بلکه مثل روزهای گذشته ای که خورشید به هوای ابری دلم فخر می فروشد

و وقتی که می رود جایش را به شب آرامی میدهد که با سکوتش دل به حالم می سوزاند

و وقتی به دلم وعده ی فردا میدهد ستاره ها از روی تمسخر از خنده ریسه می روند

باز هم بگویم این روزها.....................!کدام روزها  ؟ مگر همه شان تکرار تجدید فراق نیست

نمی دانم ! ولی خوب میدانم کاسه ی صبرم روزی لبریز خواهد شد  

سایه بر خاری ندارم از حصاری کمترم

مرده ها را هفته ای یک روز یادی میکنند

من فراموشم ز دلها از مزاری کمترم

اين روزها عطر گل نرگس بيشتر از هميشه توي فضا پيچيده  اين روزها نزديك شديم

به هلهله ي حوريهاي بهشتي  به پايكوبي فرشته ها  به زاده شدن يوسف فاطمه وميلاد

مرد مهرباني كه قراراست منجي همه ي دلهاي  عاشق باشد اين روزها بايد خاطرمان

را آماده كنيم براي حضور سبزي  كه نگاهش و عنايتش ميتواند مارا از شر گناههايمان

نجات دهد و قلم بكشد روي بديهايي كه هم خودمان را آزرده و هم بقيه را و هم وجود مقدس خودش

اين روزها بهترين زمان است كه آرزو كنيم ميلادش با امدنش يكي شود وسوردل ما كامل شود

                       مهدي عزيزم   پرده از چهره گشا تا غصه هاي دلمان  برود به ناكجا اباد وهرگز برنگردد

كنار پنجره بودم غريبه اي آمد

غريبه بود ولي چشمهاي گرمي داشت

به شيوه ي گل مريم مرا صدا مي كرد

بلور يخ زده ي قلبم ترك برداشت

و ايستاد كنارم براي يك لحظه

تمام قصه ي غمهاي من هويدا بود

به چشمهاي غريبش نگاه كردم باز

چقدر برق نگاهش شبيه دريا بود

امروز  از صبح که چشمهامو به روی دنیا باز کردم تلخ بودم مثل کابوس هایی

که آزارم دادند  تلخ بودم مثل نوشته هایی که بقیه رو آزار میدن  تلخ بودم مثل

روزایی که برام ساخته شده  ناشکر نیستم برای هر کسی دقایق پر غصه هست

اما من ضعیف شدم در مقابل هر رنج کوچکی حتی جای خالی عزیزام نقطه شروع

هر بغضی ست  اونقدر دیوانه شدم که با خودم حرف میزنم و حتی به خودم دلداری میدم

تنهایی عذاب آوری منورها نمی کنه احتیاج به نیرویی دارم  که تحملم کنه

خیس اشکم  بارون دست از سر چشمام وگونه هام بر نمی داره  فصل برای دلم معنا نداره

بازهم مثل همیشه مثل همه وقت  به پناه خستگی هام  پناه میبرم از شر ابلیس تنهایی

دلي كنار پنجره نشسته زار ميزند       

و خواب ديده ام شبي مرا كنار ميزند

غروبها كه مي شود خيال چشمهاي تو

تو را دوباره در دل شكسته جار ميزند

يكي نگاه ميكند يكي گناه ميكند

يكي سكوت مي كند يكي هوار مي زند

و عشق درد مشترك ميان ماست با همه

كسي كه شعر گفته يا كسي كه تار مي زند

درست مثل بازي گذشته هاي شاعري

كه جاي سنگ وگل به دوستش انار مي زند

خدا كند به وعده اش وفا كند كه گفته بود

شبي مرا به جرم عشق خويش دار مي زند

روزهايم را مي گذرانم با دغدغه و رنجش خاطر   دلخوش كرده ام به نگاهي    تبسمي   توجهي

وهر شب نه به عادت هميشه بلكه با شعفي تازه  دلم را به آسمان  پرواز مي دهم و قدم به قدم تمام پهناي آسمان

را ميگذرانم   تا ستاره ام  را بيابم  نمي دانم  شايد در اين آسمان بزرگ  سهمي از ستاره ها برايم نباشد

اما بازهم با ارزومندي بدنبال  كور سوي كوچكي ميگردم  ميدانم ستا ره ام خاموش نيست و مرا و دلتنگي هايم

را خوب مي بيند اما نمي دانم چرا مثل خورشيد  نمي درخشد تا شبم به پايان برسد

الان از اون لحظه های سخت دلتنگی و غربتی است که چند وقته گریبانگیرم شده

دیگه چیزی نمی تونم بگم .............................................

آشنايم به مهرباني تو      با غزلهاي آسماني تو

ميروم در پي دلم همه جا    تا بيابم مگر نشاني تو

دوست دارم كه بگذرد همه شب     لحظه هايم به مهماني تو

آنقدر تازه اي وسبز كه من            پرم از عشق جاوداني تو

دشت و بوي شقايق و تب عشق      بازهم خنده وجواني تو

بازهم لحظه هاي خلوت من          باز هم خنده ي نهاني تو

وقتی تو رفتی خاطره هایم بیرنگ شدند

وقتی تو رفتی اشک قشنگ ترین دل مشغو لی ام شد

وقتی تو رفتی ستاره ها  به من و تنها شدنم خندیدند

وقتی تو رفتی دلم به امید آمدنت با پنجره پیوند خورد

وحالا چشمان من به امید آمدنت بدون اندوه خاطره ها را

رنگ میزند تا اشک  قشنگ ترین دل مشغولی ستاره ها شودو پنجره ی نیامدنت برای همیشه بسته شود

براي يوسف زهرا مهدي غایبم

امروز جمعه است  و يه غروب ديگه از راه رسيده   هميشه جمعه ها زرد وسردند

حتي توي شرجي ترين هوا  من دلشوره هاي عذاب اوري كه عصر جمعه به سراغم

مياد رو ميذارم  به پاي دلگيري جمعه  اما خوبا ميگن اين بخاطر يه انتظار بزرگه

كه قرار نيست ابدي باشه و چون قراره تو گل نرگسم بيايي توي يه روز جمعه

و چشما براه ميمونه ونمياي دلمون بغض ميكنه 

   ولي محبوبم ! من اونقدر خوب نيستم كه اينجوري فكر كنم  من اينقدر از زندگي پر گناهم خسته ام كه

احساس  شايسته بودن ندارم و ميدونم تمام دلشوره ي من اينه كه آيا نگاه سبز تو از اعمال زرد من

ميگذره ؟

                              حتی با بالهای خیال  

امشب يادم را پرواز دادم به خاطراتي كه به چشمان تو گره خورده  بود بالهاي دلم

آنقدر شوق سفر به آسمان نگاهت را داشتند كه مجال ندادند توي  خاطره هاي  ماندگارم

اتراق كنم  و من دوست داشتم چشمانم را ببندم و آرام از نگاهت بگذرم تا از خواب ناز

و رويايت بيدار نشوي  اما باز هم مثل هر شب نتوانستم پاورچين پاورچين بگذرم از

خيال خاطره انگيزم و بغض دلم به هاي هاي غريبانه اي تبديل شد كه هفت آسمان را

از خواب بيدار كرد  باز هم تورا از آسمان و ستاره ها تمنا كردم  اين كار را هر شب آنقدر تكرار

خواهم كرد تا التماسم گل دهد  دلم  هنوزروشن است  به چشمهاي مهربان ستاره ي خاموشم

دوست دارم با عشق اين نيروي گرم و پر حرارت روزگار خودم و واژه هايم بگذرد

دوست دارم با عشق لحظه هاي خودم و نوشته هايم رويا شود و شوق باشد تا قلمم دلنوشته هايم را

سفيد كند نه به عادت روزگار سياه   اما مگر طاقت روزگار حجم دارد؟

    مگر صبر عشق همپاي صبر ايوب است  ؟   مگر شوق ميتواند مختصر نشود  در ثانيه هاي گذرايي كه

            نمي فهمم كي مي آيند وميروند ؟ خدا فقط ميتواند به داد روزهاي  لبريز از اندوههای بی پایانم برسد

بعد از روزهايي ممتد برگشتم از سفري كه كمي منو به آرامش رسوند

من تونستم بعد از مدتي  به زيارت مزار مامانم برم و تمام دلخستگي ها

و رنجها مو اونجا خالي كنم و حالا تقريبا رها تر از هميشه برگشتم

حالا باز منم و خيالي كه شبها و روزهاي زيادي است كه منتظرم به

حقيقت تبديل بشه اينقدر تلاش كردم كه وقتي به پشت سر نگاه ميكنم

خودم باور نمي كنم

و امروز سه شنبه  آنقدر کلافه و خسته ام که هیچ اندیشه ای  منو همراهی نمی کند و مثل کلافی

سر در گم تا ته خاطره ها می روم و بر میگردم  و چقدر از همه ی روزها و آدمهای دور و برم خسته ام 

امروز قصد دارم به گوشه ی دنجی پناه ببرم تا خودم را در آغوش امنش رها کنم و دستان بی رمقم را به

دستان پر توانش بسپرم  اینجاست که تکه های ابر دلم به بغضی قشنگ می نشیندو دلم به آسودگی

 امروز از آن روزهایی است که حتی نوشتن آرامم نمی کند   

اي گل عمر من بيا تنگ دلم براي تو

گر به سرم گذر كني سر فكنم به پاي تو

نام تو ذكر هر شبم عطر تو مانده بر لبم

بس كه زدم ز عاشقي بوسه به نامه هاي تو

موي سپيد فام من مژده ي مرگ ميدهد

از تو چرا نهان كنم زنده ام از براي تو

اي مسافر    اي جدا ناشدني

گامت را آرامتر  بردار   از برم آرامتر بگذر

تا به كام دل ببينمت    

     مسافر من   آنگاه كه ميروي  كمي هم واپس نگر باش

با من سخني بگو  مگذار يكباره از پا درافتم

جدا يي را لحظه به لحظه به من بياموز

  آرامتر بگذر 

   تو هرگز مشايعت كننده  خوبي نبودي

تا بداني وداع چه سخت است

وداع توفان مي آفريند

باران هنگام توفان را كه مي بيني 

آري باران اشك بي طاقتم  را كه مي نگري

من چه كنم     

   اي پرنده دست خدا به همراهت 

امانمي داني كه بي تو به جاي خون اشك  در رگهايم جاريست

از خود تهي شده ام

 نميدانم تا بازگردي مرا خواهي ديد                مهدی سهیلی